هيچ بندهء مؤمنى نيست جز اينكه در قلب او دو نور وجود دارد : نور بيم و نور اميد ، به گونهاى كه اگر اين با آن و آن با اين سنجيده شود هيچ يك بر ديگرى زيادتى ندارد .
105 - راوى گويد : به امام صادق عليه السّلام عرض كردم : گروهى هستند كه گناه مىكنند و مىگويند : اميد [ به بخشش الهى ] داريم ، پس اينان پيوسته چنيناند تا اينكه مرگ به سراغشان مىآيد . حضرت فرمود : اينها گروهى هستند كه به آرزوها گرايش دارند ، دروغ مىگويند ، اميدوار به رحمت الهى نيستند زيرا كسى كه به چيزى اميد دارد آن را طلب مىكند و كسى كه از چيزى بيم دارد از آن مىگريزد .
106 - امام صادق عليه السّلام فرمود : پدرم مىفرمود : هيچ بندهء مؤمنى نيست جز اينكه در قلب او دو نور وجود دارد : نور بيم و نور اميد ، به گونهاى كه اگر اين با آن و آن با اين سنجيده شود هيچ يك بر ديگرى زيادتى ندارد .
107 - امام صادق عليه السّلام مىفرمود : مؤمن مؤمن نيست مگر اينكه ترسان و اميدوار باشد و ترسان و اميدوار نمىباشد مگر اينكه آنچه را كه از آن مىترسد و آنچه را كه به آن اميد دارد در عمل رعايت كند .
108 - امام صادق عليه السّلام فرمود : در وصيّت لقمان به پسرش آمده است كه : اى پسركم ! از خداوند چنان بترس كه اگر نيكى جنّ و انس را به پيشگاهش ببرى عقوبت مىكند و به او چنان اميدوار باش كه اگر گناهان جنّ و انس را نزدش برى تو را شامل مغفرت خود گرداند .
109 - امام صادق عليه السّلام فرمود : به خداوند اميدوار باش اميدى كه تو را بر انجام معصيتش جرأت نبخشد و از خداوند بيم داشته باش بيمى كه تو را از رحمتش نااميد نگرداند .
110 - امير المؤمنين عليه السّلام در خطبهاى فرمود : كسى به گمان خود ادّعا دارد كه به خداوند اميد دارد ، سوگند به خداى بزرگ كه دروغ مىگويد . او را چه شده كه اميدوارىاش در عملش آشكار نيست ؟ ! هر اميد دارندهاى اثر اميدش در عملش پيداست مگر اميدى كه مردم به خداى تعالى دارند كه اين اميد داراى عيب و ناخالص است ، و هر ترسى [ اثرش ] مسلّم و ثابت است مگر ترس از خدا كه اين ترس [ در بيشتر مردم ] ناقص و بيمار است ، در كار بزرگ [ آخرت ] به خدا اميد دارد و در كار كوچك [ دنيا ] به بندگان خدا اميدوار است ، پس با بندهء خدا به گونهاى رفتار مىكند كه با خداوند چنين رفتارى ندارد ، پس چگونه است شأن خداوند جلّ ثنائه
جهاد النفس ( فارسى ) — صفحة 79
مساهمون: الحر العاملي
ص٧٩