179 - هيثم بن واقد گويد : از امام صادق عليه السّلام شنيدم كه مىفرمود : كسى كه خداوند او را از ذلّت گناهان به سوى عزّت و ارجمندى تقوا فرستاد او را بدون مال بىنيازى بخشيد و بدون قوم و قبيله عزّت داد و بدون مونس آرامش بخشيد و كسى كه از خدا بترسد خداوند هيبت او را در همه چيز مىافكند و كسى كه از خدا نترسد خداوند او را از همه چيز بيمناك مىسازد و كسى كه از خداوند به روزى كم خوشنود باشد خداوند هم از او به عمل كم خوشنود مىگردد و كسى كه از طلب روزى شرم ندارد بارش سبك و روزى خانوادهاش فراخ مىگردد و كسى كه به دنيا بىاعتنا باشد خداوند حكمت و دانايى را در دلش پا بر جا مىكند و زبانش را به حكمت گويا مىسازد و او را نسبت به دردها و داروهاى عيوب دنيا بينا مىگرداند و او را سالم و بىنقص از دنيا به سراى سلامت آن جهان منتقل مىكند .
180 - وليد بن عباس گويد : از امام صادق عليه السّلام شنيدم كه مىفرمود : گوهر مرد و بزرگى او اعمال او است و شرافت و ارجمندى او دارايى اوست و كرامت و بزرگوارى او تقواى اوست .
181 - امير المؤمنين عليه السّلام در خطبهاى چنين فرمود : آگاه باشيد كه گناهان اسبان سركشى هستند كه گنهكاران بر آنها بار شدهاند و دهنهء آن اسبان رها شده پس آن اسبان سركش سواران خود را در آتش سرنگون كنند و آگاه باشيد كه تقوى مركبى رام را مىماند كه اهل تقوى بر آن سوار گشته و مهار مركبها به دست آنان است و مركبها آنان را به بهشت وارد كنند .
182 - امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : تقواى خدا را پيشه كن تقوايى اگر چه كم و بين خود و خدايت پردهاى قرار ده اگر چه نازك .
21 - باب وجوب پارسايى
183 - از امام صادق عليه السّلام روايت است كه فرمود : ما مردى را مؤمن نمىشماريم مگر اينكه