از بانوان شايسته و با معرفت بود ، و در ارجمندى مقام او ، همين بس كه او بعد از شهادت امام حسن عسكرى عليه السّلام ، پناه و مرجع شيعيان بود .
شيخ صدوق ( ره ) از احمد بن ابراهيم نقل مىكند كه گفت : من نزد حكيمه دختر امام جواد عليه السّلام ، خواهر امام هادى عليه السّلام در سال 262 ه رفتم ، و از پشت پرده با او سخن گفتم ، پرسيدم : « دينت چيست ؟ » ، او امامان را يك يك ، نام برد و در پايان ، نام حضرت حجّة بن الحسن عليه السّلام را به زبان آورد ، گفتم : اين فرزند ، يعنى حضرت حجّت عليه السّلام در كجاست ؟
گفت : پنهان است .
گفتم : پس شيعيان به چه كسى پناه ببرند ؟
گفت : « به جدّه ، مادر ابو محمّد ( امام حسن عسكرى عليه السّلام ) پناه ببرند » .
گفتم : « آيا از كسى پيروى كنم كه وصىّ او ، زنى مىباشد ؟ »
حكيمه در پاسخ فرمود : « به امام حسين عليه السّلام اقتدا كن كه آن حضرت بر حسب ظاهر ، به خواهرش زينب دختر على عليه السّلام ، وصيّت كرد ، و هر علمى كه از جانب حضرت امام سجّاد عليه السّلام مىرسيد - براى مخفى داشتن امام سجّاد عليه السّلام - به حضرت زينب عليها السّلام نسبت داده مىشد » .
سيماى امام حسن عسكرى عليه السّلام
قطب راوندى ( ره ) مىنويسد : اخلاق امام حسن عسكرى عليه السّلام مانند اخلاق پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بود . او مردى گندمگون ، خوش قامت ، زيبا چهره ، خوشاندام و جوان بود . شكوه مخصوص و شكل نيكوئى داشت . شيعه و سنّى به او احترام مىكردند ، به او به خاطر كمالاتش ، به نظر عظمت مىنگريستند ، و به خاطر خويشتندارى ، پاكى ، پارسائى ، عبادت ، شايستگى و اصلاحش ، بر ديگران مقدّم مىداشتند . او بزرگمردى شريف ، با كمال و بزرگوار بود ، بارهاى سنگين را بر دوش مىگرفت ، و در برابر حوادث سخت ، اظهار ناتوانى نمىكرد ، و اخلاق او همانند اخلاق پدرانش ، فوق العاده و ممتاز بود » .