595 - 45841 - ( 7 ) امام صادق عليه السلام فرمود : « شهادت لال اگر اشارهء او معلوم و مفهوم باشد ، جايز است . دخترى غيرعرب را كه دربارهاش شك و ترديد داشتند [ كه آيا كافر است يا مسلمان ] ، نزد رسول خدا آوردند .
حضرت به دختر فرمود : من چه كسى هستم ؟ دختر اشارهاى به آسمان و حضرت و به مردم كرد ؛ به اين معنى كه تو پيامبر خدا به سوى مردم هستى . حضرت فرمود : اين دختر ، مسلمان است . پس اسلام را به او آموختند و حضرت با مردم بر اثر بيمارى ، نشسته نماز خواند و مردم پشت سر حضرت ايستادند . حضرت با اشاره به آنان مىفرمود كه : بنشينيد و آنان مىنشستند . بنابراين اشارهء مفهوم اگر روشن باشد ، جاى سخن مىنشيند . »
ارجاعات
گذشت :
باب ششم از ابواب طلاق و باب بيست و هشتم از ابواب قضاء را ملاحظه كنيد و مىتوان بر جواز شهادت نابينا ، ناشنوا و لال به عمومات و اطلاقات استدلال جست .
باب 33 جواز شهادت بر زن در موردى كه شناسايى شود
596 - 45842 - ( 1 ) امام موسى بن جعفر عليه السلام فرمود : « شهادت بر اقرار زن در صورتى كه رويش باز نباشد اشكالى ندارد ؛ البته اگر زن شناخته شده يا كسى حاضر باشد كه او را بشناسد . ولى اگر زن شناخته شده نيست و كسى كه او را بشناسد هم نيست ، در اين صورت جايز نيست كه عليه آن زن يا بر اقرار او - بى آن كه رويش را باز و بدان نگاه كنند - شهادت دهند . »
متن روايت در كتاب من لا يحضره الفقيه : « امام موسى بن جعفر عليه السلام فرمود : شهادت بر اقرار زن در حالى كه رويش باز نيست ، اشكالى ندارد ؛ البته زن شخصاً شناخته شده باشد يا كسى حاضر باشد كه او را بشناسد . ولى اين در نزد آنان جايز نيست كه شاهدان بر اقرار زن شهادت دهند بدون اين كه رويش باز و به آن نگاه شود . »