باب 25 حكم شهادت باديهنشينان
540 - 45786 - ( 1 ) امام صادق عليه السلام فرمود : « اگر باديهنشينان در مورد حقّى ميان خودشان شهادت دهند البته اگر عادل باشند - شهادتشان جايز است . ولى اگر بر مردم شهرى كه بعيد مىنمايد كه اينان در آن شهر شاهد بودهاند ولى از مردم همان شهر كسى شاهد نبوده باشد ( با اين كه در چنين مواردى مردم همان شهر شاهدند ) در اين صورت اينان حالت متهم را دارند . » و در روايت است كه : « شهادت خصم و طرف دعوى و متّهم ، جايز نيست . » و در اين كه عادلان آن شهر و همسايگان آنجا و عادلان آن شهادت نداده و كسانى را شاهد آوردهاند كه از آنجا دورند و در بيابان زندگى مىكنند ، چيزى است كه شبهه و تهمت را سبب مىشود ؛ همان تهمتى كه شهادت را ساقط مىكند . »
باب 26 عدم قبول شهادت زنازاده
541 - 45787 - ( 1 ) ابوبصير گويد : « از امام باقر عليه السلام دربارهء زنازاده پرسيدم كه : آيا شهادت وى جايز است ؟
حضرت فرمود : نه . من گفتم : حكم بن عتيبه مىگويد نافذ است . حضرت فرمود : خدايا ، گناه وى را نبخش ! خداوند عز و جل به حكم بن عتيبه نفرموده است كه : و اين مايهء يادآورى ( عظمت ) تو و قوم تو است ؟ »
متن روايت در بصائر الدرجات با افزودگى : « و به زودى سئوال خواهيد شد ، حَكَم به چپ و راست برود . به خدا سوگند ! دانش جز از اهل بيتى كه جبرئيل بر آنان نازل گشته به دست نمىآيد . »
542 - 45788 - ( 2 ) ابوبصير گويد : « از امام باقر عليه السلام دربارهء زنازاده پرسيدم كه : آيا شهادت وى جايز است ؟
حضرت فرمود : نه . گفتم : حكم مىگويد شهادت زنازاده جايز است . حضرت فرمود : خدايا ، گناه وى را ميامرز ! »