141 - 45387 - ( 10 ) امام صادق عليه السلام فرمود : « حضرت داوود عليه السلام پيوسته دعا مىكرد كه خداوند دادرسى ميان مردم را آنگونه كه نزد خداوند حقّ است به او بياموزد . خداوند به او وحى كرد كه : اى داوود ، مردم اين را تحمل نمىكنند ولى من بهزودى انجام خواهم داد .
پس از آن ، دو نفر نزد او رفتند و يكى بر ديگرى از داوود عليه السلام كمك خواست . حضرت داوود دستور داد به كسى كه عليه او از داوود كمك خواسته شده بود ، برخيزد و گردن آن كس را كه كمك خواسته بود ، بزند . او هم ، چنين كرد . بنىاسرائيل آن را بزرگ شمردند و گفتند : مردى آمده از ظلم و ستم مردى شكايت مىكند ، داوود به ظالم دستور مىدهد كه گردن ( مظلوم ) را بزند !
حضرت داوود عليه السلام گفت : پروردگار من ! مرا از اين هلاكت نجات ده . امام صادق عليه السلام فرمود : خداوند به حضرت داوود عليه السلام وحى كرد كه : اى داوود ، تو از من خواستى كه دادرسىام را بين بندگانم آنگونه كه نزد من حقّ است ، بياموزم . اين كسى كه از تو كمك خواست ، پدر آن كسى را كه عليه او كمك خواسته است ، كشته است ، من هم دستور دادم گردنش به عنوان قصاص در برابر پدرش زده شد و آن پدر ، در باغستان چنانى زير درخت چنانى مدفون است . برو و او را با نامش بخوان ، او به تو جواب مىدهد .
پس از آن از او بپرس . امام صادق عليه السلام فرمود : داوود در حالى كه به شدت شاد شده بود كه به مانندش شاد نشده بود ، بيرون آمد و به بنىاسرائيل گفت : خداوند گشايش داد . او حركت كرد و مردم هم به همراه او تا به درخت رسيدند . فرياد زد : اى فلانى ! او گفت : لبيك اى پيامبر خدا ! داوود گفت : چه كسى تو را كشته است ؟ او گفت : فلان كس . بنىاسرائيل گفتند : اى پيامبر خدا ، ما هم از او شنيديم كه مىگويد ؛ بنابراين ما هم چون او مىگوييم . پس از آن خداوند متعال به داوود وحى كرد كه : اى داوود ، بندگان طاقت حكم را به آنگونه كه نزد من است ، ندارند . پس ، از مدّعى ، بيّنه بخواه و مدّعىعليه را با نام من همراه ساز . »
ارجاعات
گذشت
در باب پيشين ، چيزى كه بر اين دلالت دارد .
مىآيد :
در باب بعدى و باب پس از آن و باب بيست و يك و باب بيست و دو و باب بيست و سه و باب بيست و چهار و باب بيست و پنج و باب سى ، مناسب اين مفاد .
و در روايت ششم از همين باب ، فرمودهء امام معصوم عليه السلام كه : « تنها بيّنه بر مدّعى است . »
و در روايت سوم از باب سى و سه ، فرمودهء رسول خدا صلى الله عليه و آله : « تنها ميانتان با بيّنه و سوگندها قضاوت مىكنم » و در روايت پنج از باب چهل ، فرمودهء رسول خدا صلى الله عليه و آله كه : « بيّنه بر مدّعى و سوگند بر منكر است . »
و در روايات باب نهم از ابواب دعوى قتل ، چيزى كه بر اين مفاد دلالت دارد .