1867 - 47116 - ( 45 ) مالك بن ضمره گويد : « از اميرالمؤمنين على عليه السلام شنيدم كه مىفرمود : آگاه كه شما بر لعنت كردن من و كذّاب خواندن من عرضه مىشويد ! هر كس كه با ناخوشايندى و به اجبار - به گونهاى كه خداوند بداند او مجبور شده است - مرا لعن كند ، من و او با هم بر حضرت محمد صلى الله عليه و آله وارد مىشويم و هر كس كه زبانش را نگاه دارد و مرا لعن نكند [ با شتاب ] چون پرتاب تير يا چون سرعت چشم به هم زدن از من سبقت گيرد و هر كس كه مرا لعن كند - در حالى كه سينهاش به لعن من گشاده شود - هيچ پردهاى بين او و بين خدا نمىماند و دليلى نزد حضرت محمد صلى الله عليه و آله ندارد . آگاه كه ! حضرت محمد صلى الله عليه و آله روزى دستم را گرفت و فرمود : هر كس كه با اين پنج نفر بيعت كند سپس بميرد - در حالى كه تو را دوست مىدارد - راه مرگ خويش را رفته است و هر كس كه بميرد - در حالى كه تو را دشمن مىدارد - به مرگ جاهليت مىميرد و به آنچه در اسلام عمل كرده نيز محاسبه مىشود و اگر پس از تو زنده بماند - در حالى كه تو را دوست مىدارد - خداوند با امنيت و ايمان زندگى او را به پايان مىبرد تا خورشيد ، طلوع و غروب كند . »
1868 - 47117 - ( 46 ) انس بن مالك گويد : « پيامبر صلى الله عليه و آله به اميرالمؤمنين عليه السلام نگاه كرد و فرمود : اى على ، هر كس تو را دشمن دارد ، خداوند او را به مرگ جاهليت مىميراند و روز قيامت او را در برابر كردارش محاسبه مىكند . »
1869 - 47118 - ( 47 ) سالم بن ابى جعد گويد : « از جابر بن عبدالله انصارى - در حالى كه ابروانش برروى چشمانش افتاده بود - سؤال شد . به او گفته شد : دربارهء على بن ابيطالب عليه السلام براىمان بگوييد . سالم بن ابى جعد گويد : جابر پلكانش را با دست بالا گرفت و گفت : او بهترين خلق خداست ؛ جز منافق او را دشمن نمىدارد و جز كافر در او شك نمىكند . »
جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى) — صفحة 1069
مساهمون: السيد البروجردي
ص١٠٦٩