1774 - 47023 - ( 9 ) محمد بن مسلم گويد : « امام باقر عليه السلام فرمود : كسى كه در شهرى از شهرها سلاح بكشد و زخمى كند ، از او قصاص و از آن شهر تبعيد مىشود و هر كس كه در غير شهرها سلاح بكشد و بزند و مجروح كند و مال ببرد ولى نكشد ، او محارب است و كيفر او كيفر محارب و اختيار او با امام است ؛ اگر خواست ، او را مىكشد و اگر خواست ، به دار مىآويزد و اگر بخواهد ، دست و پايش را قطع مىكند .
حضرت فرمود : و اگر بزند و بكشد و مال را ببرد ، بر امام است كه دست راستش را براى سرقت ببرد ؛ آنگاه او را به اولياى مقتول بسپارد تا اموال را از او بگيرند و او را بكشند .
محمّد بن مسلم گويد : ابوعبيده به امام گفت : خداوند امورتان را سامان دهد ، نظر شما چيست اگر اولياى مقتول او را عفو كنند ؟ محمد بن مسلم گويد : امام باقر عليه السلام فرمود : اگر آنان از وى عفو كنند بر امام است كه او را بكشد چون او با خدا و رسولش به جنگ برخاسته است و كشته و دزديده است .
محمد بن مسلم گويد : ابوعبيده پرسيد : نظرتان چيست ، اگر اولياى مقتول بخواهند از او ديه بگيرند و او را رها كنند . آيا اين اختيار را دارند ؟ محمد بن مسلم گويد : امام فرمود : نه ؛ او بايد كشته شود . »
1775 - 47024 - ( 10 ) احمد بن فضل خاقانى از خاندان رزين گويد : « در سرزمين جلولا بر حجّاج و ديگرانى كه در راه مىرفتند ، راه بسته شد و راهزنان فرار كردند . اين خبر به معتصم رسيد . او به كارگزارش در منطقه نوشت : امنيت راه اين گونه است ! در كنار گوش اميرالمؤمنين راه را مىگيرند و پس از آن راهزنان فرار مىكنند ! اگر در پى اين راهزنان رفتى و به آنان دست يافتى [ كه هيچ ] ؛ و گرنه دستور مىدهم كه هزار تازيانه بخورى و پس از آن در همان جا كه راه بسته شده ، به دار آويخته شوى . احمد بن فضل گويد :
عامل معتصم به جستجوى راهزنان پرداخت تا آن كه به آنان دست يافت و آنان را دستگير كرد و به بند كشيد . پس از آن ، اين خبر را براى معتصم نوشت .
معتصم همهء فقيهان و ابن ابى داود را گرد آورد و سپس دربارهء حكم راهزنان - در حالى كه امام جواد محمد بن على الرضا عليه السلام در جلسه حضور داشتند - از ديگران پرسيد . آنان گفتند : حكم خداوند دربارهء اينان در اين فرمودهء خدا كه : كيفر آنان كه با خدا و پيامبرش به جنگ بر مىخيزند و اقدام به فساد در روى زمين مىكنند ، فقط اين است كه اعدام شوند يا به دار آويخته شوند يا دست و پاى آنان به عكس يكديگر بريده شود يا از سرزمين خود تبعيد شوند ، از پيش آمده است و اميرالمؤمنين
جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى) — صفحة 1015
مساهمون: السيد البروجردي
ص١٠١٥