است كه آن افضل است . و اگر چيزى پيدا شود كه موجب از سر گرفتن آن باشد ، به اينكه چيزى كه پىدرپى بودن را باطل كند در اثناى آن پيدا شود عتق ، با داشتن قدرت بر آن ، بر او متعين مىشود . و همچنين است كلام در جايى كه از روزه عاجز بود و داخل اطعام شد سپس عجز او بر طرف شود .
( 1 )
مسألهء 7 - پىدرپى بودن روزه در همه كفارات واجب است
؛ و اين حكم در بعضى از آنها بنابر احتياط است . پس افطار نمودن و يا روزهء ديگر گرفتن بين روزهاى آن اگر چه براى كفارهء ديگرى باشد ، جايز نيست . و بين آنچه دو ماه در آن واجب شده ، به طور مرتب باشد يا مخيّر يا جمع ، فرقى نمىكند . و همچنين است بين موردى كه دو ماه واجب شده است يا سه روز مانند كفاره قسم . و هر وقت كه اخلالى پىدرپى بودن آن ايجاد كند واجب است كه از سر بگيرد . و بر وجوب آن متفرّع مىشود اينكه شروع در روزه ، در زمانى كه مىداند كه روزهء واجب ديگرى در زمان معيّنى ، بين روزهاى آن واقع مىشود ، جايز نمىباشد ؛ پس اگر در روزهء سه روز ، قبل از ماه رمضان يا قبل از پنجشنبه معينى مثلا كه روزهء آن را نذر نموده ، به يك روز يا دو روز ، شروع نمايد ، مجزى نمىباشد و از سر گرفتن آن واجب است .
( 2 )
مسألهء 8 - فقط در صورتى به پىدرپى بودن ضرر مىرسد كه افطار از روى اختيار در بين واقع شود
؛ پس اگر به جهت عذرى مانند اكراه يا اضطرار يا بيمارى يا حيض يا نفاس واقع شود ضررى به آن نمىرساند . و از اين قبيل است مسافرتى كه ضرورى باشد - نه غير آن - و در بين آن واقع شود . و همچنين از اين قبيل است در صورتى كه نيّت را فراموش كند تا وقتش فوت شود ، به اينكه بعد از ظهر متذكر شود . و همچنين است حال در جايى كه روزهء ديگرى - نه به اختيار - در بين واقع شود كما اينكه اگر فراموش كند و روزه ديگرى را نيّت كند ، و تا بعد از ظهر يادش نيايد . و از اين قبيل است اگر روزهء هر پنجشنبهاى را مثلا نذر نمايد سپس روزهء دو ماه پىدرپى بر او واجب شود پس در بين واقع شدن روزهء نذرى ، ضررى نمىرساند . و در مخيّره ، بدل بر او متعيّن نمىشود و در مرتّبه به اطعام منتقل نمىشود . ولى در روزهء سه روز ، تخلل بين آن در مفروض ( وجوب تتابع و پىدرپى ) اخلال مىرساند ، پس لازم است كه در زمانى به آنها شروع نمايد كه روزه نذرى بين آنها واقع نشود . اما اگر روزهء نذرى طورى باشد كه تحصيل پىدرپى بودن با آن ممكن نباشد كما اينكه اگر روزه را يك در ميان نذر نمايد - به اينكه يك روز روزه بگيرد و يك روز ، نه - واقع شدن روزه نذرى مذكور بين آنها ضررى نمىرساند .
( 3 )
مسألهء 9 - پىدرپى بودن روزهء دو ماه در كفاره - مرتّبه باشد يا مخيره - روزه پىدرپى يك ماه و يك روز ، كفايت مىكند
و تفريق بقيه و لو از روى اختيار و بدون عذر باشد جايز است . پس اگر دو ماه روزهء پىدرپى به عنوان كفاره به عهدهء كسى باشد جايز است كه يك روز قبل از