شهرت يافت . وى به مردم قرائتى را مىآموخت و خود در محراب با قرائتى مىخواند كه با كلمات و حروف مصاحف مخالف بود . وى قرائت خود را به ابن مسعود ، ابى بن كعب و ديگران نسبت مىداد . همچنين از مصاحف قبل از جمعآورى عثمان روايت مىكرد و با همان روايت قرائت مىكرد . . . « 1 » » .
نكته قابل تذكر در اينجا آن است كه ابن شنبوذ در قرائت خود بدعت جديدى نياورده بود و چيزى از خود قرائت نمىكرد بلكه وى به استناد روايات موجود نزد وى و انباشته در كتب صحاح اهل سنت اين گونه قرائت مىكرد . و ما مىبينيم وى از منقولات اين روايات خارج نشده است . در محضر وزير ؛ ابن مقله اعترافات وى را بر كاغذى نوشتهاند . در اين نسخه وى قرائات خود را متكى به رواياتى مىداند كه از بعضى صحابه رسيده است .
در اينجا ما نسخه مجلس وزير را نقل مىكنيم و مقايسهء ميان قرائت ابن شنبوذ و آنچه را كه از روايات قرائت بر مىآيد به عهده خواننده گرامى مىگذاريم .
نمونههايى از قرائت ابن شنبوذ
ابن خلكان نسخه محضر وزير را چنين نقل مىكند :
از محمد بن احمد معروف به ابن شنبوذ ، دربارهء قرائت وى سؤال كردند . آيات را آنچنان كه ابن شنبوذ قرائت مىكرده بر وى مىخواندند و او اعتراف مىكرد . اين آيات طبق قرائت ابن شنبوذ عبارتند از :
1 - « اذا نودى للصلاة من يوم الجمعة ( فامضوا ) الى ذكر اللّه » .
2 - « و تجعلون ( شكركم ) انكم تكذبون » .
3 - « تبت يدا ابى لهب و ( قد ) تب » .
4 - « كا ( لصوف ) المنقوش » .
5 - « فاليوم ( ننحيك ) ببدنك » .
6 - « و كان ( امامهم ) ملك يأخذ كل سفينة ( صالحة ) غصبا » .
7 - « فلمّا خرّ تبينت ( الانس ) ان الجن لو كانوا يعلمون الغيب ما لبثوا حولا ( فى العذاب
هامش
( 1 ) المنتظم ، ج 6 ، ص 308 . و تاريخ بغداد ، ج 1 ، ص 280 .