عطا كن از عرض خويش ، از براى روز فقر و احتياجت » .
3337 / 3 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از احمد بن محمد ، از عثمان بن عيسى ، از ابوحمزه كه گفت : رخصت طلبيدم كه بر امام محمد باقر عليه السلام داخل شويم . پس به سوى من بيرون آمد و لبهايش مىجنبيد . پس در اين باب با آن حضرت سخن گفتم . فرمود كه : « آيا به اين عالم و دانا شدى و فهميدى ، اى ثمالى ؟ ! » عرض كردم : آرى ، فداى تو گردم ! فرمود : « به خدا سوگند كه من به كلامى تكلّم كردم ، كه هرگز هيچكس به آن تكلّم نكرده ، مگر آنكه خدا از او كفايت نموده ، آنچه را كه مقصود او بوده از امر دنيا و آخرتش » . ابوحمزه گفت كه : به آن حضرت عرض كردم كه : مرا به آن خبر ده . فرمود : « آرى ، هر كه در هنگامى كه از منزلش بيرون مىآيد ، بگويد كه : بِسْمِ اللَّهِ ، حَسْبِيَ اللَّهُ ، تَوَكَّلْتُ عَلَى اللَّهِ ، اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ خَيْرَ أُمُورِي كُلِّهَا ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ خِزْيِ الدُّنْيَا وَعَذَابِ الْآخِرَةِ ؛ « به نام خدا ، و توكّل كردم بر خدا . خداوندا ! همانا من سؤال مىكنم از تو خوبى كارهايم را همه ، و پناه مىبرم به تو از رسوايى و خوارى دنيا و عذاب آخرت » ، خدا از او كفايت كند ، آنچه را كه مقصود او باشد از امر دنيا و آخرتش » .
3338 / 4 . از او ، از على بن حكم ، از عاصم بن حميد ، از ابوبصير ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود : « هر كه در وقتى كه از در خانهء خويش بيرون مىرود ، بگويد كه : أَعُوذُ بِمَا عَاذَتْ بِهِ مَلَائِكَةُ اللَّهِ . . . أُجِيرُ نَفْسِي بِاللَّهِ مِنْ كُلِّ شَرٍّ ؛ « پناه مىبرم به آنچه پناه بردهاند به آن ، فرشتگان خدا از براى اين روز تازه ، كه چون پنهان شوى ، آفتابش برنگردد از بدى نفس خود ، و از بدى غير خود ، و از بدى شياطين ، و از بدى آنكه عداوت ورزد با دوستان خدا ، و از بدى پرى و مردم ، و بدى درندگان و جنبندگان زمين ، و بدى مرتكب شدن محرّمات ، همه آنها . پناه مىدهم جان خودم را به خدا از هر بدى » ، خدا او را بيامرزد ، و توبهاش را قبول فرمايد ، و مقصودش را از او كفايت كند ، و او را از بد كردن منع فرمايد ، و از بدى نگاه دارد » .
3339 / 5 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابنمحبوب ، از معاوية بن عمّار ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « چون از منزل خود بيرون آيى ، بگو : بِسْمِ اللَّهِ تَوَكَّلْتُ عَلَى اللَّهِ . . . وَتَوَفَّنِي عَلَى مِلَّتِكَ وَمِلَّةِ رَسُولِكَ ؛ به نام خدا . توكّل كردم بر خدا . نيست گرديدنى و نه توانايى ، مگر به خدا . خداوندا ! به درستى كه سؤال مىكنم از تو ، خوبى آنچه بيرون آمدهام از براى آن ، و پناه مىبرم به تو ، از بدى آنچه بيرون شدهام از براى آن . وسعت ده بر من نعمت خود را ، و كار فرما مرا در فرمانبردارى خود ، و بگردان رغبت را در آنچه
تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 463
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٤٦٣