تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 409

مساهمون:

ص٤٠٩
باب در ثواب كسى كه « لا إله الّا اللَّه وحده وحده » بگويد

38 . باب در ثواب كسى كه « لا إله الّا اللَّه وحده وحده » بگويد

3265 / 1 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از على بن نعمان ، از آنكه او را ذكر كرده ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « جبرئيل به رسول خدا صلى الله عليه و آله عرض كرد كه : خوشا حال كسى ، ( يا درخت طوبى از براى كسى است ) كه بگويد از امّت تو ، كه : لا الهَ الّا اللَّهُ وَحْدَهُ وَحْدَهُ وَحْدَهُ » . باب در ثواب كسى كه دعاى مذكور در اين باب بخواند

39 . باب در ثواب كسى كه دعاى مذكور در اين باب بخواند

3266 / 1 . چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند ، از احمد بن محمد ، از عمرو بن عثمان و على بن ابراهيم ، از پدرش ، هر دو ، از عبداللَّه بن مغيره ، از ابن‌مسكان ، از ابوبصير ليث مرادى ، از عبدالكريم بن عتبه ، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت : شنيدم از آن حضرت كه مىفرمود : « هر كه پيش از آنكه آفتاب طالع شود و پيش از غروب آن ، ده مرتبه بگويد كه : لا الهَ الَّا اللَّهُ وَحْدَهُ . . . وَهُوَ عَلى كُلِّ شَيْئٍ قَديرٌ ؛ « نيست خدايى ، مگر خدا ، در حالى كه تنها است ؛ نيست انبازى برايش . او را است پادشاهى و او را است ستايش . زنده مىكند و مىميراند و مىميراند و زنده مىكند و او است زنده كه نمىميرد . به دست او است خوبى و او بر هر چيزى توانا است » ، كفّاره‌اى باشد از براى گناهانش در آن روز » . 3267 / 2 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از آنكه او را ذكر كرده ، از عمرو بن محمد ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : هر كه نماز صبح را به جا آورد ، پيش از آنكه زانوهاى خود را بيفشاند يا بشكند « 1 » ، ده مرتبه بگويد كه : لاالهَ الَّا اللَّهُ وَحْدَهُ . . . وَهُوَ عَلى كُلِّ شَىْءٍ قَديرٌ ؛ « نيست خدايى ، مگر خداى تنها ؛ نيست شريكى از برايش . او را است پادشاهى و او را است ستايش . زنده مىگرداند و مىميراند و مىميراند و زنده مىگرداند و او است زنده‌اى كه نمىميرد . به دست او است خوبى و او بر هر چيز توانا است » ، و در مغرب مثل اين را بگويد ، هيچ بنده‌اى نباشد كه خدا را ملاقات كند به عملى كه از عمل او بهتر باشد ، مگر كسى كه مثل عمل او را به جا آورده باشد » .
هامش
( 1 ) . يعنى از جايش برخيزد و يا به كار ديگر پردازد .