باب مبالغه كردن در دعا و ايستادگى و درنگ كردن
10 . باب مبالغه كردن در دعا و ايستادگى و درنگ كردن
3103 / 1 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابنابىعمير ، از حسين بن عطيّه ، از عبدالعزيز طويل روايت كرده است كه گفت : امام جعفر صادق عليه السلام فرمود : « به درستى كه بنده چون دعا كند ، خداى - تبارك و تعالى - پيوسته در كار حاجت او و در مقام برآوردن آن باشد ، مادام كه شتاب نكند » .
محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از ابنابىعمير ، از حسين بن عطيّه ، از عبدالعزيز طويل ، از امام جعفر صادق عليه السلام مثل اين را روايت كرده است .
3104 / 2 . محمد بن يحيى روايت كرده است ، از احمد بن محمد بن عيسى و على بن ابراهيم ، از پدرش و هر دو ، از ابنابىعمير ، از هشام بن سالم و حفص بن بخترى و غير ايشان ، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود : « به درستى كه بنده چون شتاب كند و به جهت حاجت خود ( و فيصل دادن ) برپا شود « 1 » ، خداى - تعالى - مىفرمايد كه : آيا بندهء من نمىداند كه منم آن خدايى كه حاجتها را روا مىكنم ؟ ! » .
3105 / 3 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از ابنابىعمير ، از سيف بن عميره ، از محمد بن مروان ، از وليد بن عقبه هجرى روايت كرده است كه گفت : شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مىفرمود : « به خدا سوگند كه هيچ بندهء مؤمنى در باب حاجت خود بر خداى - تعالى - الحاح و مبالغه نمىنمايد ، مگر اينكه خدا آن حاجت را از برايش روا مىكند » .
3106 / 4 . از او ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از حجّال ، از حسّان ، از ابوالصّبّاح ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود : « به درستى كه خداى - تعالى - الحاح كردن مردم را بر يكديگر ناخوش مىدارد در سؤال كردن ، و اين را از براى خود دوست داشته . به درستى كه خدا دوست مىدارد كه از او سؤال شود و طلب كنند ، آنچه را كه در نزد او است » .
3107 / 5 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابنابىعمير ، از حسين احمسى ، از مردى ، از
هامش
( 1 ) . يعنى دعا را زود تمام كند و برپا خيزد تا برود .