« به درستى كه خدا دوست مىدارد بندهاى را كه در گناه افتاده و توبهكار باشد . و هر كس كه اين از او سر نزده باشد ، بهتر باشد » .
2970 / 10 . از او ، از احمد بن محمد ، از على بن نعمان ، از محمد بن سنان ، از يوسف - يعنى ابو يعقوب برنجفروش - ، از جابر ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت : شنيدم از آن حضرت كه مىفرمود : « آنكه از گناه توبه مىكند ، چون كسى است كه او را گناهى نباشد .
و آنكه بر سر گناه ايستاده و از آن آمرزش مىطلبد ، چون كسى است كه ريشخند مىكند » .
2971 / 11 . على بن ابراهيم روايت كرده است ، از پدرش و چند نفر از اصحاب ما ، از سهل بن زياد و هر دو ، از ابن محبوب ، از ابو حمزه ، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود :
« به درستى كه خداى عز و جل به سوى داود عليه السلام وحى فرمود كه : بيا بندهء من دانيال را ( يعنى به سوى او توجّه كن ) و به او بگو كه : مرا نافرمانى كردى و تو را آمرزيدم ، و باز مرا نافرمانى كردى و تو را آمرزيدم ، و ديگر مرا نافرمانى كردى و تو را آمرزيدم ؛ پس اگر در مرتبهء چهارم مرا نافرمانى كنى ، تو را نمىآمرزم ؛ پس داود عليه السلام به نزد دانيال آمد و به او گفت كه : اى دانيال ! به درستى كه من فرستادهء خدايم به سوى تو ، و آن جناب به تو مىفرمايد كه : مرا نافرمانى كردى و تو را آمرزيدم ، و باز مرا نافرمانى كردى و تو را آمرزيدم ، و ديگر مرا نافرمانى كردى و تو را آمرزيدم ؛ پس اگر در مرتبهء چهارم مرا نافرمانى كنى ، تو را نمىآمرزم . دانيال به آن حضرت عرض كرد كه : اى پيغمبر خدا ! آنچه بر تو بود ، رسانيدى و تبليغ رسالت خدا كردى ؛ پس چون وقت سحر شد ، دانيال برخاست و با پروردگار خويش مناجات كرد و عرض كرد كه : اى پروردگار من ! به درستى كه پيغمبرت داود ، مرا خبر داد از جانب تو ، كه من تو را نافرمانى كردهام و تو مرا آمرزيدهاى ، و باز تو را نافرمانى كردهام و مرا آمرزيدهاى ، و باز تو را نافرمانى كردهام و مرا آمرزيدهاى . و مرا از جانب تو خبر داد كه : اگر تو را در مرتبهء چهارم نافرمانى كنم ، مرا نمىآمرزى ؛ پس سوگند ياد مىكنم به عزّت تو ، كه اگر مرا نگاه ندارى ، هر آينه تو را نافرمانى مىكنم ، بعد از آن ، تو را نافرمانى مىكنم ، بعد از آن ، تو را نافرمانى مىكنم » .
2972 / 12 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از احمد بن محمد ، از موسى بن قاسم ، از جدّش حسن بن راشد ، از معاويه بن وهب كه گفت : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود : « چون بنده توبه كند ، توبهء نصوح ، خداى عز و جل او را دوست دارد ، و گناهان او را بر
تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 231
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٢٣١