تخطي إلى المحتوى الرئيسي

الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 500

مساهمون:

ص٥٠٠
بيتابى كنندگان براي ما به شمار مى آيند وكساني كه به شادى ما شاد ، به اندوه ما اندوهگين وبه بيم ما بيمناك مى شوند وبه امنيت ما امنيت مى يابند . بدان كه تو در هنگام مرگ حضور پدرانم را بر بالين خود مى بيني كه سفارش تو را به ملك الموت مى كنند ، وبشارتهايى كه به تو مى دهند از اين هم بالاتر است ، وبي شك ملك الموت نسبت به تو از مادر دلسوز نسبت به فرزند خود مهربان تر است . آن گاه امام عليه السلام گريست ومن نيز با حضرتش به گريه افتادم ، آن گاه فرمود : سپاس خدا را كه ما را به رحمت [ خويش ] بر آفريدگانش برترى داد وما خاندان را مخصوص [ به خود ] گردانيد . اى مسمع ، زمين وآسمان از روز قتل اميرمؤمنان عليه السلام پيوسته از روى رحمت به ما مىگريند ، وفرشتگانى كه بر ما مىگريند بيشترند ، وچون أشك فرشتگان از روزى كه دست ديگران به خون ما آلوده شد هرگز خشك نشده است ، واحدى از روى دلسوزى به ما ومصائبى كه بر ما وارد شده نمىگريد مگر آن كه خداوند پيش از آن كه أشك از ديدگانش جارى شود أو را مورد رحمت خويش قرار مى دهد ، وأشك بر گونه اش جارى شود اگر قطره اى از آن در دوزخ افتد حرارت وسوزش آن را به كلى خاموش مى سازد ، وآن كه دلش براي ما به درد آمده است به هنگام مرگ كه ما را مى بيند چنان شادمان مى شود كه آن شادى از دلش بيرون نمى رود تا در حوض كوثر بر ما وارد شود ، وكوثر از ورود دوست ما بر خود چندان شاد مى شود كه أو را از أنواع طعامها مىچشاند . . . ( 1 ) 4 - ابوالظبيان گويد : خدمت امام صادق عليه السلام بودم ، فرمود : مردم درباره سرنوشت أرواح مؤمنان پس از مرگ چه مى گويند ؟ گفتم : مى گويند : در چينه دان