وَ يُلَقَّوْنَ فِيها تَحِيَّةً وَ سَلاماً : فرشتگان در بهشت آنها را به سخنان سرور - آميز و نويد به پاداش عظيم ، ملاقات مىكنند . خالِدِينَ فِيها حَسُنَتْ مُسْتَقَرًّا وَ مُقاماً : آنان در بهشت كه جايگاهى نيكو و پسنديده است ، جاودانى هستند و گرفتار مرگ و زوال نميشوند . قُلْ ما يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبِّي لَوْ لا دُعاؤُكُمْ : بگو : اگر بخاطر دعوت شما به اسلام نبود ، خداوند توجهى و عنايتى به شما نداشت . بديهى است كه چيزى كه مورد توجه و عنايت نباشد ، وجود و عدمش يكسان است . مقصود اين است كه به مشركين گفته شود كه نيكى و بدى ايشان سود و زيانى براى خداوند ندارد تا خدا بخاطر سود و زيان خود ايشان را دعوت بدين كند . بلكه اين مقتضاى حكمت است كه خداوند بندگان خود را بوسيلهء پيامبران دعوت به دين كند . ممكن است منظور اين باشد كه اگر دعا و عبادت شما نبود ، خداوند به شما عنايت و توجهى نداشت . يعنى كسى كه عبادت نكند ، پيش خدا قدر و منزلتى ندارد . يزيد بن معاويه عجلى از امام باقر ( ع ) مىپرسد : قرائت افضل است يا دعاى بسيار ؟ مىفرمايد : دعاى بسيار بهتر است و همين آيه را مىخواند . فَقَدْ كَذَّبْتُمْ فَسَوْفَ يَكُونُ لِزاماً : شما مردم مكه ، دعوت خدا و پيغمبر را تكذيب كرديد و ديرى نمىپايد كه كيفر آن دامنگير شما خواهد شد . برخى گويند : منظور اين است كه اين تكذيب شما دامنگير شما خواهد شد و راه توبه را به روى شما مىبندد . برخى گويند : منظور كشته شدن در جنگ بدر يا عذاب آخرت است .
ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى)ج ۱۷ — صفحه 231
پدیدآورندگان: الشيخ الطبرسي
ص۲۳۱