قرائت :
و ذرياتنا : اين كلمه را كوفيان و ابو بكر به صيغهء مفرد و ديگران به صيغهء جمع خواندهاند . علت اينكه مفرد خواندهاند اين است كه در اين حالت هم معنى مفرد دارد و هم معنى جمع . يلقون : اين كلمه را كوفيان - بجز حفص - به فتح ياء و سكون لام و ديگران به ضم ياء و فتح لام و تشديد قاف خواندهاند . نمونهء هر دو قرائت در قرآن كريم موجود است . نمونهء قرائت دوم اين آيه است : « لَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَ سُرُوراً » ( انسان 76 ) و نمونهء قرائت اول اين آيه : « فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا » ( مريم 59 )
لغت :
مقصود :
وَ مَنْ تابَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَإِنَّهُ يَتُوبُ إِلَى اللَّهِ مَتاباً : آنان كه از معصيتها دور و نادم شوند و كردار شايسته انجام دهند ، بازگشتشان بسوى خدا ، بازگشتى عظيم و پسنديده است . على بن عيسى ميان بازگشت بسوى خدا و بازگشت از زشتىها فرق گذاشته ، گويد : بازگشت بسوى خدا مقتضى طلب ثواب است ولى بازگشت از زشتىها چنين اقتضايى ندارد . بنا بر اين مقصود از آيهء شريفه اين است كه هر كس ميخواهد از گناهان بازگشت كند ، بايد بازگشت بسوى خدا كند و مقصودش از توبه ، تحصيل پاداش و خشنودى او باشد . برخى گفتهاند : منظور اين است كه توبه و عمل صالح ، بريدن از همه چيز و پيوستن به خداست . ملاحظه كنيد كسى كه تن به خدمت يكى از پادشاهان ميدهد ،