املاء مىشود . بگو : كسى نازل كرده است كه راز را در آسمان و زمين ميداند و او آمرزگار و رحيم است . گفتند : اين چه پيغمبرى است كه طعام مىخورد و در بازارها راه مىرود ؟ چرا ملكى بسوى او فرستاده نشد تا بهمراه او انذار كننده باشد ؟ يا چرا گنجى به او داده نشد يا چرا باغى ندارد كه از آن بخورد ؟ ستمكاران گفتند : شما جز از مرد افسون شدهاى پيروى نميكنيد . ببين چگونه براى تو مثلها زدند و گمراه شدند و به پيدا كردن راهى استطاعت ندارند ؟ بزرگ است خدايى كه اگر بخواهد بهشتهايى بهتر از آن كه نهرها از زير آنها جارى است براى تو قرار ميدهد و قصرها در اختيار تو ميگذارد .
قرائت :
نأكل : كوفيان - بجز عاصم - بنون و ديگران به يا خواندهاند .
و يجعل : ابن عامر و ابو بكر به رفع و ديگران به جزم خواندهاند . رفع بنا بر استيناف و جزم بنا بر عطف است بر محل « جعل » .
اعراب :
اكتتبها : در محل نصب و حال از « اساطير » به اضمار « قد » و « اساطير » خبر مبتداء محذوف .
كيف : در محل نصب بنا بر مصدريت يا حال .
مقصود :
تَبارَكَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقانَ عَلى عَبْدِهِ
: خدايى كه قرآن را - كه تميز - دهندهء حق و باطل و ثواب و خطاست - نازل كرد بركاتش بزرگ و بسيار است . بركت يعنى خير بسيار . برخى گويند : يعنى بزرگ و مقدس است و هيچكس با او شريك نيست . برخى گويند : يعنى آورندهء همهء بركتها است .
لِيَكُونَ لِلْعالَمِينَ نَذِيراً
: قرآن را بر او نازل كرد تا همهء افراد مكلف را بترساند و آنها را دعوت به رشد كند . سپس در وصف خويش مىفرمايد :
الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً
: ملك آسمانها و