سدر :
ضماد گل آن در حمام براى كهير و ضماد مغز ميوه آن براى شكستگى و تقويت اندامها مفيد است .
سرخس :
همراه با آب عسل كرمها را بيرون مىراند و اندازه خوراكش چهار مثقال است كه بايد ناشتا خورده شود .
سرو :
اگر ميوه و برگ آن را با آمله ، سركه و آب بپزند تا له شود سپس آن را در روغن كنجد بپزند تا فقط روغن باقى بماند ماليدن آن روغن و ضماد تفاله آن مو را بلند كرده از ريزش آن جلوگيرى مىكند .
سفرجل ( به ) :
را هرگاه بپزند تا قرمزرنگ شود و بخصوص اگر مقدارى جوز - بويا و خاكستر كوفته چوب به همراه با برگ تازه آن را در داخل يك عدد به بريزند و بپزند براى اسهال كهنه بسيار مفيد مىباشد و از توتيا بهتر است و در مخزن آمده است كه آب به شيرين در اشخاص گرممزاج و براى ورم و مقدمه استسقاء مفيد است .
سقمونيا ( محموده ) :
يك دانق آن با كتيرا صفرا را بيرون مىراند و ماليدن آن مخلوط با ماء الشعير و آب باقلا لكههاى پوستى را مىزدايد اما كسى كه معده و رودهاش ضعيف است بايد از خوردن آن بپرهيزد .
سكر العشر ( ترشحيست شبيه شكر كه روى درخت عشر يعنى استبرق پيدا مىشود ) همراه با شير ميش از روغن قاوند ( نوعى چربى ) براى سرفه بسيار نافعتر است
سلحفاة ( سنگپشت ) :
اگر اندامهاى بالائى او را بسوزانند و با روغن تخم مرغ ( دهن البيض ) و روغن كنجد ضماد كنند مو را مىروياند و اگر همه آن را بسوزانند تا سفيد شود و با روغن گاو يا غير آن بياميزند و بر زخمهاى سرطانى چركى بمالند سودبخش است و ماليدن سوخته آن به تنهائى قرحههائى را كه درمانش بسيار مشكل است و نيز زخمهاى سرطانى بدخيم را بهبود مىبخشد