آن ناتوان و عمر مردم براى شمردن كافى نخواهد بود . اداى حق شكر نيز همينطور است زيرا هر اندازه نعمت دهنده بزرگتر بوده و نعمتها بيشتر و ارزشمندتر باشد شكر آن نيز بيشتر خواهد بود . و حق نعمت وجود ، هدايت و بزرگى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نيز نهايتى ندارد تا مسلمانى بتواند شكر او را آنگونه كه بايد ، بجا آورد . بنابراين به حكم قاعدهء « الميسور » لازم است براى معذرت خواهى و شكرگزارى تمام توان خود را به كار گيرد و در عين حال به ناتوانى خود در اداى حق سپاسگزارى و معذرت خواهى اعتراف نمايد .
آنگاه كه مطالب بالا را فهميدى ، بايد تمام توان و تلاش خود را در زيارت او به كار گيرى . اگر پايههاى شناخت ، حقوق ، فوايد و رحمتهاى او را محكم نموده و در اين مورد به يقين دست يافته باشى ، مشتاق زيارت او خواهى شد ، بخصوص با در نظر گرفتن آنچه دربارهء فضيلت زيارت او در روايات آمده است . و لازم نيست به انسان مشتاق آيين دوستى را آموزش داد . او از تلاش و كوشش در راه رسيدن به كسى كه مشتاق اوست و رضايت او و عرض اشتياق و تواضع به او و تملق براى او خوددارى نمىكند و بگونهاى اين عمل را انجام مىدهد كه توان تصور آن براى كسى نيست . با « سر » به زيارت مىرود نه با مركب ، چنانچه از « بسطامى » و « الرابعة العدوية » نقل شده كه در راه مكه مشرّفه در هر دو قدم دو ركعت نماز مىگزاردند . بنابراين زائر مشتاق بايد در راه زيارت خود با هر كس ، و هر چه كه به اين راه تعلق دارد ، با
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 402
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٤٠٢