اسرافيل و او از پروردگار متعال به من خبر داد كه : - او سرش را از سجده برنمىدارد مگر اين كه خداوند او را آمرزيده ، ماه رمضان را از او قبول نموده و از گناهانش مىگذرد ، گرچه هفتاد گناه انجام داده باشد كه هر كدام از آنان بزرگتر از گناهان بندگان باشد ، و از تمام اهالى منطقهاى كه در آن است قبول مىكند تا اين كه فرمود : اين هديه ، مخصوص من و مردان و زنان امتم مىباشد و خداوند متعال آن را به هيچكدام از پيامبران و مردم قبل از من نداده است . » مؤمنى كه در پى اصلاح مردم بوده و بهرهاى از رحمت خداوندى دارد ، بايد اين نماز را بخاطر خير زيادى كه براى بندگان خدا دارد بخواند . عالمى كه در طول ماه براى هدايت مردم و اصلاح اعمال آنان در جايگاه وعظ نشسته بود چگونه مىتواند نسبت به اين عمل جزئى كه حتى به اندازه يك جلسه وعظ نيز زحمت ندارد بىتفاوت باشد در حالى كه به خوبى مىداند كه موعظههاى او براى تمامى كسانى كه در مجلس وعظ او حضور پيدا مىكنند سودمند نيست ، چه رسد به اهل منطقهاش كه ممكن است گاهى جمعيت آن به چند ميليون نفر برسد . و نيز فايده وعظ براى آنان يك دهم فايدهء آمرزش و قبول تمامى اعمال اين ماه كه در روايت آمده نيست .
اگر كسى بگويد كه روايت قطعى نيست . در جواب او بايد گفت : با تمسك به « روايات تسامح » اين مشكل حل مىگردد . و اگر باز بگويد :
فرض كن « روايات تسامح » اين روايات را مانند روايات قطعى
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 316
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٣١٦