فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ ( 159 )
به سبب رحمت خداست كه تو با آنها اينچنين خوشخوى ومهربان هستى . اگر تندخو وسختدل مىبودى از گرد تو پراكنده مىشدند . پس بر آنها ببخشاى وبرايشان آمرزش بخواه ودر كارها با ايشان مشورت كن وچون قصد كارى كنى بر خداى توكل كن ، كه خدا توكل كنندگان را دوست دارد . ( 159 )