يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ كَفَرُوا وَقَالُوا لِإِخْوَانِهِمْ إِذَا ضَرَبُوا فِي الْأَرْضِ أَوْ كَانُوا غُزًّى لَوْ كَانُوا عِنْدَنَا مَا مَاتُوا وَمَا قُتِلُوا لِيَجْعَلَ اللَّهُ ذَلِكَ حَسْرَةً فِي قُلُوبِهِمْ وَاللَّهُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ( 156 )
اى كساني كه ايمان آوردهايد ، همانند آن كافران مباشيد كه دربارهء برادران خود كه به سفر يا به جنگ رفته بودند ، مىگفتند : اگر نزد ما مانده بودند نمىمردند يا كشته نمىشدند . خدا اين پندار را چون حسرتي در دل آنها نهاد . وخداست كه زنده مىكند ومىميراند واوست كه اعمال شما را مىبيند . ( 156 )