أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُزْجِي سَحَابًا ثُمَّ يُؤَلِّفُ بَيْنَهُ ثُمَّ يَجْعَلُهُ رُكَامًا فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ وَيُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاءِ مِنْ جِبَالٍ فِيهَا مِنْ بَرَدٍ فَيُصِيبُ بِهِ مَنْ يَشَاءُ وَيَصْرِفُهُ عَنْ مَنْ يَشَاءُ يَكَادُ سَنَا بَرْقِهِ يَذْهَبُ بِالْأَبْصَارِ ( 43 )
آيا نديدهاى كه خدا ابرهايى را به آهستگى مىراند ، آن گاه آنها را به هم مىپيوندد وابرى انبوه پديد مىآورد وباران را بيني كه از خلال آن بيرون مىآيد . واز آسمان ، از آن كوهها كه در آنجاست تگرگ مىفرستد وهر كه را خواهد با آن مىزند واز هر كه مىخواهد بازش مىدارد . روشنايى برقش نزديك باشد كه ديدگان را كور سازد . ( 43 )