أَوْ كَظُلُمَاتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشَاهُ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ سَحَابٌ ظُلُمَاتٌ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍ إِذَا أَخْرَجَ يَدَهُ لَمْ يَكَدْ يَرَاهَا وَمَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُورًا فَمَا لَهُ مِنْ نُورٍ ( 40 )
يا همانند تاريكيهايى است در دريايى ژرف ، كه موجش فرو پوشد وبر فراز آن موجى ديگر وبر فرازش ابرى است تيره ، تاريكيهايى بر فراز يكديگر ، آن سان كه اگر دست خود بيرون آرد آن را نتواند ديد . وآن كه خدا راهش را به هيچ نوري روشن نكرده باشد ، هيچ نوري فرا راه خويش نيابد . ( 40 )