وَإِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلَا تَعْضُلُوهُنَّ أَنْ يَنْكِحْنَ أَزْوَاجَهُنَّ إِذَا تَرَاضَوْا بَيْنَهُمْ بِالْمَعْرُوفِ ذَلِكَ يُوعَظُ بِهِ مَنْ كَانَ مِنْكُمْ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآَخِرِ ذَلِكُمْ أَزْكَى لَكُمْ وَأَطْهَرُ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ ( 232 )
وچون زنان را طلاق داديد ومهلتشان سرآمد ، مانع مشويد كه به نكاح همسران خود - هر گاه كه ميانشان رضايتى حاصل شده باشد - درآيند . كسى كه از شما به خداى وروز قيامت ايمان آورده باشد اينچنين پند گيرد . واين شما را بهتر وبه پاكى نزديكتر است . خدا مى داند وشما نمىدانيد . ( 232 )