كنند و يا طالب مقام دنيوى و به چنگ آوردن ثروت به نام حقوق اللّه باشند ، بلكه به خاطر به دست آوردن مقام بزرگ در پيشگاه خداى يكتا چنين آرزويى دارند .
أُوْلئِكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِما صَبَرُوا وَ يُلَقَّوْنَ فِيها تَحِيَّةً وَ سَلاماً * خالِدِينَ فِيها حَسُنَتْ مُسْتَقَرًّا وَ مُقاماً .
خداوند پس از آنكه اوصاف پرهيزكاران را بيان كرد ، اكنون يادآور مىشود كه پاداش آنان در نزد او جاودانه بودن در آسايش و نعمت و امن و امان همراه با احترام است . در اين آيه خداوند از ميان ويژگىهاى پرهيزكاران تنها از صبر ياد كرده ، تا بدينوسيله اشاره كند كه هر طرفدار حق به ناچار از سوى طرفداران باطل آزار و شكنجه مىبيند و تنها كسى مىتواند به پاداش خدا دست يابد كه مقاومت كند و بر اصول و باورش پايدار بماند ، حال قيمت آن هرچه باشد .
قُلْ ما يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبِّي لَوْ لا دُعاؤُكُمْ فَقَدْ كَذَّبْتُمْ فَسَوْفَ يَكُونُ لِزاماً .
مراد از « دعاء » در اينجا آن است كه خداوند از زبان پيامبرش مشركان را به سوى ايمان و طاعت فراخواند و دليل بر اين ادّعا آن است كه خداوند مىگويد : « شما تكذيب كردهايد » . اين جمله نظير اين سخن است : « آنان را رها كردند و پاسخشان ندادند » .
معناى آيه چنين است : اى مشركان ! اگر يك چيز نبود ، شما در نزد خدا استحقاق توجه و عنايت او را نداشتيد و آن چيز عبارت است از : فراخواندن شما به ايمان و طاعت ، تا در روز قيامت ، حجت بر شما تمام باشد و اگر اين فراخوانى را گوش نكرديد و اطاعت ننموديد و از آن روى برتافتيد و فراخواننده را تكذيب كرديد ، عذاب بر شما واجب و مجازاتتان حتمى مىشود كه هيچ گريزگاهى از آن وجود ندارد .