قيامت ، تنها و بدون يار و ياور به سوى خدا مىآيد ، درحالىكه حتّى اختيار سرنوشت خود را ندارد چه رسد به سرنوشت ديگران و كسى كه با چنين وضعيت در پيشگاه خداوند حاضر شود ، چگونه ممكن است پسر او باشد !
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا .
خداوند محبّت مؤمنان و اخلاصمندان را در دلهاى بندگانش ايجاد مىكند ، تا نوعى قدردانى از فضيلت و اخلاق نيكوى آنان باشد . محمّد بن احمد كلبى صاحب كتاب التسهيل مىگويد : برخى گفتهاند : اين آيه دربارهء على بن ابى طالب عليه السّلام نازل شده است . شيخ مراغى كه يكى از اساتيد الازهر است مىگويد : « ابن مردويه و ديلمى از براء نقل كردند كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و إله به على عليه السّلام گفت : بگو : پروردگارا ! برايم پيمانى قرار بده و محبّتم را در دلهاى مؤمنان ايجاد كن و اين آيه نازل شد » .
نصارا و بنى هاشم
ابو حيّان اندلسى در تفسيرش ( البحر المحيط ) مىگويد : « نقاش گفته است : اين آيه در شأن على بن ابى طالب عليه السّلام نازل شده است . محمّد بن حنفيه مىگويد : مؤمنى را نمىيابى ، مگر اينكه وى على عليه السّلام را دوست دارد . از شگفتىهاى روزگار - اين سخن از ابو حيّان است - شعرى است كه امام لغوى ، رضا الدين ابو عبد اللّه محمّد بن على بن يوسف انصارى شاطبى ، از زبينا ابن اسحاق نصرانى رسغى ، براى ما نقل كرده است :
عديّ و تيم لا أحاول ذكرهم * بسوء و لكنّي محبّ لهاشم
نمىخواهم از عدى و تيم به بدى ياد كنم ، لكن من هاشم را دوست دارم .
و ما تعتريني في عليّ و رهطه * إذا ذكروا في اللّه لومة لائم
هرگاه در راه خدا از على و گروهش ياد شود ، سرزنش هيچ سرزنشكنندهاى بر من تأثير ندارد .
يقولون ما بال النّصارى تحبّهم * و أهل النّهى من أعرب و أعاجم