گر مطرب حريفان اين پارسى بخواند * در رقص و حالت آرد پيران پارسا را « 1 »
آن تلخوش كه صوفى امالخبائثش خواند « 2 » * اشهى لنا و احلى من قبلة العذارا « 3 »
هنگام تنگدستى در عيش كوش و مستى * كاين كيمياى هستى قارون كند گدا را
تركان پارسىگو بخشندگان عمرند * ساقى بشارتى ده رندان با صفا را
حافظ به خود نپوشيد اين خرقه مىآلود * اى شيخ پاكدامن معذور دار ما را
[ 6 بملازمان سلطان كه رساند اين دعا را ]
4 * [ 1 ] شماره مسلسل 4
بملازمان سلطان كه رساند اين دعا را * كه بشكر پادشاهى ز نظر مران گدا را
چه قيامتست جانا كه بعاشقان نمودى * دل و جان فداى رويت بنما عذار ما را « 4 »
هامش
( 1 ) در بعضى نسخ رندان با صفا را ذكر شده است
( 2 ) مادر پليديها
( 3 ) براى ما گواراتر و شيرينتر باشد از بوسه دوشيزگان
( 4 ) اين مصرع در قدسى چنين است : رخ همچو ماه تابان قد سرو دلربا را .
[ 1 ] پاورقى غزل 4 - احتمالا اين غزل را حافظ در اواخر 767 موقع ورود مجدد شاه شجاع بشيراز و شكست شاه محمود سروده است .