غَوْراً فَمَنْ يَأْتِيكُمْ بِماءٍ مَعِينٍ
« 1 » « چطور مىبينيد كه اگر آب شما تمام شد چه كسى برايتان آبى ظاهر مىآورد » ، مىفرمايد : آب يعنى ابواب شما يعنى ائمّه عليهم السّلام كه ابواب الهى ميان او و خلق هستند و آب ظاهر همان علم ائمّه مىباشد « 2 » .
در روايتى ديگر امام صادق عليه السّلام در معناى آيهء :
وَ بِئْرٍ مُعَطَّلَةٍ وَ قَصْرٍ مَشِيدٍ
« 3 » « چاههاى تعطيل شده و كاخهاى مرتفع » فرمود : چاه تعطيل شده امام ساكت و كاخ مرتفع امام ناطق مىباشد .
على بن ابراهيم در تفسيرش دربارهء :
وَ التِّينِ وَ الزَّيْتُونِ
« سوگند به انجير و زيتون » مىگويد : انجير پيامبر است و زيتون امير مؤمنان عليه السّلام و شبيه همين معنى را نويسندهء « كنز الفوائد » از امام صادق عليه السّلام نقل مىكند با اين تفاوت كه در اين حديث " تين " امام حسن و " زيتون " امام حسين عليهما السّلام تفسير شده است .
در روايت ديگرى " نحل " در آيهء
وَ أَوْحى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ
« خدايت به زنبور عسل الهام نمود » ، تفسير به ائمّه شده است .
اينها همه شاهد اين است كه لغت قرآن به معناى گستردهاى كه مناسب ريشهء لغت و كلمه مىباشد ، گرفته شده است و همان تأويل و مآل و برگشت ظاهر منظور شده است ، ليكن اين تأويل را هر كسى نمىداند و بايد تخصص پيدا كرد . تخصّص در اين جا رسوخ علمى است و به نهايت مطلب رسيدن . و بدون ممارست كافى در كلمات اهل بيت عليهم السّلام و بررسى
هامش
( 1 ) . سورهء ملك ، آيهء 30 .
( 2 ) . بحار ، ج 24 ، ص 100 .
( 3 ) . سورهء حج ، آيهء 45 .