گر ما مقصّريم تو بسيار رحمتى . . . ( ص 201 / 18 )
گرم آمذ و عاشقانه و جست و شتاب . . . ( ص 182 / 5 - 8 )
گر مجال گفت بوذى گفتنيها گفتمى . . . ( ص 5 / 14 - 15 )
گر مؤمنى و شيرين هم مؤمنست مرگت . . . ( ص 517 / 4 - 5 ، 588 / 16 - 17 )
گر ( در ) ميان عاشق و معشوق كارى رفت رفت . . . ( ص 364 ؛ ديوان كبير ، ج 2 ، ص 115 / 7738 )
گر نخسبى شبى اى جان چه شوذ ( ص 543 / 5 - 8 ؛ ديوان كبير ، ج 2 ، ص 166 / 8729 - 8730 ، 8734 ، 8731 )
گرنه شكستى دل دربان راز . . . ( ص 747 / 8 )
گفت الست و تو بگفتى بلا . . . ( ص 117 / 9 )
گفت زبان كبر آورذ كبرت نيازت را خورذ . . . ( ص 357 / 10 - 11 )
گفت لبم ناگهان نام گل و گلستان . . . ( ص 102 - 103 / 18 ، 1 - 2 )
گفتم چه كنم گفت همين كه چه كنم . . . ( ص 176 / 11 ؛ ديوان سلطان ولد ، ص 589 )
گفتم دو انار بربرى گفت برم . . . ( ص 822 / 12 - 13 )
گفت مرا دولت نو راه مرو رنجه مشو . . . ( ص 421 / 7 - 8 ؛ ديوان كبير ، ج 3 ، ص 181 / 14751 )
گل بوذ كه اندكى به رويت مىماند . . . ( ص 33 / 5 )
گنج علمى كان عشقى نور فقرى اى پسر ( ص 964 / 11 - 12 ؛ ديوان سلطان ولد ، ص 185 )
لعنتيان خستهاند رحمتيان جستهاند . . . ( ص 960 / 13 )
مناقب العارفين ( فارسى ) — صفحة 1086
مساهمون: أحمد بن أخي ناطور الأفلاكي
ص١٠٨٦