اسلام باشد جز امامت نيست .
5 - از آيه دوم استفاده مىشود كه مرضى و پسنديده بودن اسلام مربوط به آن امريست كه پيغمبر اسلام صلى اللّه عليه و آله و سلّم در آن روز رسانيده و بدون آن دين اسلام مرضى خدا نميباشد و حكمى كه داراى اين خاصيت باشد منحصر بولايت و امامت امير المؤمنين على عليه السّلام است بلكه بمذهب اماميه صحت هر عبادتى منوط به اعتقاد بامامت و ولايت اوست .
و اما آياتى كه بنا شد به اشاره برگزاريم بسيار است :
1 -
« أَ فَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ »
« 1 » ( آيا كسى كه بر حجت و برهانى از جانب پروردگارش بوده و از پى او گواهى باشد مثل كسى است كه چنين نباشد ) مراد از شاهد امير المؤمنين عليه السّلام است .
2 -
« إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا »
« 2 » .
( محققا كسانى كه ايمان آورده و كار نيك ميكنند خداوند مهربان براى ايشان در دلها دوستى قرار ميدهد ) مراد محبت على عليه السّلام است .
3 -
« وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ »
« 3 » ( و از جمله مردم كسى است كه جان خود را براى طلب رضاى خدا ميفروشد و خدا نسبت ببندگان مهربان است ) در شأن على در ليلة المبيت نازل شد .
4 -
« أَ جَعَلْتُمْ سِقايَةَ الْحاجِّ وَ عِمارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ جاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللَّهِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْفائِزُونَ »
« 4 » . آيا آب دادن حجاج و عمارت مسجد الحرام را مثل اعمال كسى قرار ميدهند كه ايمان به خدا و روز جزا آورده و در راه خدا جهاد مىكند ، نزد خدا مساوى نيستند و خدا گروه ستمكاران را هدايت نميكند ، كسانى كه ايمان آوردند و هجرت نمودند . و باموال
هامش
( 1 ) سوره هود آيه 20
( 2 ) سوره مريم آيه 66
( 3 ) سوره بقره آيه 203
( 4 ) سوره توبه آيه 19