هرگاه كسى بدقت در اين آيات نظر كند و معانى را درك نمايد و داراى ذوقى سالم و نظرى پاك باشد و وضعيت محيط عربستان را نيز در زمان صدور اين دستور اخلاقى در نظر بگيرد ، به خوبى اعجاز قرآن را از جنبه اخلاقى ميفهمد و اقرار و اعتراف مىكند كه اين كتاب از نزد خداوندى كه عالم باسرار كائنات و غيب عالم و مصالح و مفاسد اجتماع مىباشد نازل گشته است .
اعجاز قرآن از جنبه تاريخى :
اعجاز قرآن از جنبه تاريخى ، نه تنها از جهت نقل قصص و حكايات پيغمبران گذشته و امتهاى سابقه مىباشد ، بلكه از اين جهت است كه اغلب اين قصص در كتب يهود و نصارى مذكور است ، لكن در كتب آنها مشتمل بر افترائات و نسبتهاى ناروا بمقام شامخ انبياء بلكه بساحت قدس حقتعالى ، و حاوى مطالب خلاف عقل و برهان است ، در صورتى كه قرآن كريم با اينكه حكايات مذكور را ببهترين وجه نقل فرموده از اين گونه افترائات و مطالب خلاف عقل و منطق مصون و مبرّاست .
و معلوم است كه قبل از نزول قرآن قضاياى انبياء و امتهاى گذشته جز در كتب يهود و نصارى و افواه مردم جاى ديگرى نبود و هرگاه پيغمبر اسلام صلى اللّه عليه و آله و سلّم از آنها فرا گرفته بود بايد مشتمل بر همان افترائات و امور مخالف عقل بلكه بدتر از آنها باشد .
ولى چون قرآن مصون و مبرّاى از اين گونه امور است ، لذا بايد از منبعى غير از منابع مذكور اخذ شده باشد ، و آن جز وحى الهى نيست .
و اين مطلب از مقايسه حكايات قرآن با حكايات تورات به خوبى معلوم مىشود ، مانند قصه آدم و ابليس در مورد اكل شجره منهيّه كه در قرآن در سوره
هامش
و مكارم الاخلاق طبرسى و غير اينها ضبط شده ، و خود برهان قاطعى بر حقانيت دين اسلام و مذهب تشيع است .