وياء نوشته مىشود در الف كه از ياء منقلب شده باشد با ضمير همچو يغشيها « 1 » وجلّيها « 2 » وبىضمير همچو يغشى « 3 » وتجلّى « 4 » .
سوى عصاني تولّاه طغا ومعا * أقصا والاقصا وسيما الفتح مشتهرا
جز عصاني « 5 » ، تولّاه « 6 » ، طغا « 7 » وبا هم أقصا « 8 » ، والأقصا « 9 » ، وسيما « 10 » از آن إنّا فتحنا در حالي كه مشهور شونده است .
وغير ما بعد ياء خوف جمعهما « 11 » * لكنّ يحيى وسقييها بها حبرا « 12 »
وجز آن الفي كه بعد از ياء است براي ترس جمعشدن دو ياء وليكن يحيى « 13 » وسقييها « 14 » به ياء نوشته شد .
كلتا وتترا جميعا فيهما ألف * وفي يقولون نخشى الخلف قد ذكرا
وكلتا الجنّتين « 15 » وتترا « 16 » همه در اين هردو الف است . « 17 » ودر يقولون نخشى « 18 » خلاف به درستى ياد كرده شد .
وبعد ياء خطايا حذفهم ألفا * وقبل أكثرهم بالحذف قد كثرا
هامش
( 1 ) . شمس / 4 .
( 2 ) . شمس / 3 .
( 3 ) . آل عمران / 154 ؛ دخان / 11 ؛ نجم / 16 ؛ ليل / 1 .
( 4 ) . أعراف / 143 ؛ ليل / 2 .
( 5 ) . إبراهيم / 36 .
( 6 ) . حج / 4 .
( 7 ) . حاقّه / 11 .
( 8 ) . قصص / 20 ؛ يس / 20 .
( 9 ) . اسراء / 1 .
( 10 ) . فتح / 29 .
( 11 ) . س : جميعها .
( 12 ) . س : خبرا .
( 13 ) . آل عمران / 39 ؛ انعام / 85 ؛ انفال / 42 ؛ مريم / 7 و 12 ؛ طه / 74 ؛ أنبياء / 90 ؛ أعلى / 13 .
( 14 ) . شمس / 13 .
( 15 ) . كهف / 33 .
( 16 ) . مؤمنون / 44 .
( 17 ) . ح : همچو العليا [ توبه / 40 ] ، والدّنيا والرّؤيا [ يوسف / 43 ؛ اسراء / 60 ؛ صافّات / 105 ؛ فتح / 27 ] ورؤياي [ يوسف / 43 و 100 ] ، رؤياك [ يوسف / 5 ] والحوايا [ انعام / 146 ] وأحيا [ بقره / 164 ؛ مائده / 32 ؛ نحل / 65 ؛ عنكبوت / 63 ؛ جاثيه / 5 ] وأحياكم [ بقره / 28 ؛ حج / 66 ] ومحيا [ هم ] [ جاثيه / 21 ] ومحياي [ انعام / 162 ] وبشراى [ يوسف / 19 ] وهداي [ بقره / 38 ؛ طه / 123 ] ومثواي [ يوسف / 23 ] ه .
( 18 ) . مائده / 52 .