شكى نيست كه على عليه السلام با آگاهى از حرمت اين كار ، به چنين كار حرامى دست نمىزد . بنا بر اين يا اين كار حرام نبوده ، يا او از حرمت آن آگاه نبوده است .
اگر فرض دوم يعنى عدم آگاهى از حرمت آن را - نعوذ باللَّه - بپذيريم ، مىگوييم كه جايز نيست جهل به حكم شرعى به ديگر مردمان نسبت داده شود ، تا چه رسد به على عليه السلام كه باب مدينه علم نبوى صلّى اللَّه عليه وآله بود .
از اين رو ، زمانى كه على عليه السلام - با فرض ثبوت قضيّه - به اين كار اقدام كرد ، كار خلاف شرعى را انجام نداده است ، چرا كه براى او نيز همانند مسلمانان ديگر ازدواج با چهار زن جايز بود ، و اگر نسبت به شخص او حكمى سواى ديگر مردان مسلمان صادر شده بود ، به طور قطع حضرتش از آن آگاهى داشت .
بنا بر اين ، آيا جايز بود كه حضرت صدّيقه طاهره ، فاطمهء زهرا سلام اللَّه عليها به مجرّد شنيدن اين خبر از خانه بيرون شده و نزد رسول خدا صلّى اللَّه عليه وآله بيايد تا از همسرش شكايت كند و پدرش را با آن سخنان نيشدار مورد خطاب قرار دهد ؟ !
چرا كه على عليه السلام كار حرامى انجام نداده بود كه فاطمه عليها السلام بخواهد او را نهى از منكر نمايد .
حديث خطبة علي بنت أبي جهل ( خواستگارى ساختگى ) ( فارسى ) — صفحة 102
مساهمون: السيد علي الحسيني الميلاني
ص١٠٢