بنابراين ، اشكالاتى كه در بداء وجود دارد در نسخ نيست ، چون بداء موجب قول به جهل ذات بارىتعالى مىشود ؛ و اين معنى با علم حضورى بارىتعالى منافات دارد ، و نيز با علم به ذات خود ، كه علة العلل است و مستلزم علم به معلولات و علم به تمامى حوادث در جهان هستى است :
لا يَعْزُبُ عَنْهُ مِثْقالُ ذَرَّةٍ فِي السَّماواتِ وَ لا فِي الْأَرْضِ وَ لا أَصْغَرُ مِنْ ذلِكَ وَ لا أَكْبَرُ إِلَّا فِي كِتابٍ مُبِينٍ .
« 16 » در نتيجه ، بداء ( به معنى ثلاثى مجرد ) محال است - مگر آنكه بداء را به معنى ابداء بگيريم . اما در نسخ احتياج به اين سخن نيست .
هامش
( 16 ) « سباء » ، 3 .