استصحاب تعليقى
استصحاب تنجيزى
( به لحاظ ترتب موضوع )
استصحاب سببى
استصحاب مسببى
3 - 4 - 6 - توضيحگر
معمولا كاربرد توضيحگر در كلمات متشابه ( مشتركات لفظى ) است ، يعنى اصطلاحاتى كه داراى شكل واحد و معانى متفاوت بوده باشند به وسيله توضيحگر از يكديگر متمايز مىگردند .
توضيحگر بعد از اصطلاح مشترك و داخل پرانتز مىآيد و مقصود از آن اصطلاح را بيان مىكند ؛ مانند :
سنت ( دليل )
ا . ع : ادله
سنت ( احكام )
بك : استحباب
3 - 5 - نمايش اصطلاحات
اصطلاحنامه اصول فقه ؛ همانند ساير اصطلاحنامهها ، اصطلاحات را به سه شيوه نمايش مىدهد :
- نمايش الفبايى ؛
- نمايش نظاميافته ؛
- نمايش ترسيمى .
1 - نمايش الفبايى
سادهترين روش نمايش اصطلاحات ، شيوه الفبايى است كه در آن هر اصطلاح در رديف الفبايى خود قرار گرفته و اطلاعات مربوط را به نمايش مىگذارد . در اين نظام مىتوان به دو مورد زير اشاره كرد :
الف - به هر اصطلاح و اطلاعات مربوط به آن از طريق الفبايى دستيافت ؛
ب - تنها با دانستن نام يك اصطلاح به جايگاه آن در علم مربوط پى برد .