48 [ به كوى ميكده هر سالكى كه ره دانست ]
1 به كوى ميكده هر سالكى كه ره دانست * درى دگر زدن انديشهء تبه دانست
2 زمانه افسر رندى نداد جز به كسى * كه سرفرازى عالم درين كله دانست
3 بر آستانهء ميخانه هر كه يافت رهى * ز فيض جام مى اسرار خانقه دانست
4 هر آنكه راز دو عالم ز خط ساغر خواند * رموز جام جم از نقش خاك ره دانست
5 وراى طاعت ديوانگان ز ما مطلب * كه شيخِ مذهب ما عاقلى گنه دانست
6 دلم ز نرگس ساقى امان نخواست به جان * چرا كه شيوه آن ترك دلسيه دانست
7 ز جورِ كوكبِ طالع سحرگهان چشمم * چنان گريست كه ناهيد ديد و مه دانست
8 خوش آن نظر كه لب جام و روى ساقى را * هلال يكشبه و ماه چارده دانست
9 حديث حافظ و ساغر كشيدن پنهان * چه جاى محتسب و شحنه ، پادشه دانست
10 بلندمرتبه شاهى كه نُه رواق سپهر * نمونهاى ز خَمِ طاق بارگه دانست