337
به تيغم گر كُشد دستش نگيرم * و گر تيرم زند منّت پذيرم
كمانِ ابرويش را گو بزن تير * كه پيش دست و بازويش بميرم ( 1 )
غم گيتى گر از پايم درآرد * بجز ساغر كه باشد دستگيرم ؟
برآى اى آفتاب صبح اميد * كه در دست شب هجران اسيرم
به فريادم رس اى پير خرابات * به يك جرعه جوانم كن كه پيرم
چو طفلان تا كى اى زاهد فريبى * به سيب بوستان و شهد و شيرم ( 2 )
به گيسوى تو خوردم دوش سوگند * كه من از پاى تو سر برنگيرم
بسوز اين خرقهء تقوى تو حافظ * كه گر آتش شوم در وى نگيرم ( 3 )