( 604 . )
اين سخن را صدوق در كتاب من لا يحضره الفقيه صدوق - من لا يحضره الفقيه - جلد 1 ص 114 جلد 1 ص 114 و در امالى صدوق - امالى - ص 66 ص 66 نقل كرده است .
عقد الفريد - عقد الفريد - ج 3 ص 237 ج 3 ص 237 و نصر ابن مزاحم در كتاب صفين نصر ابن مزاحم - صفين - ص 351 ص 351 و جاحظ در البيان و التبيين جاحظ - البيان و التبيين - ج 2 ص 219 ج 2 ص 219 آن را آوردهاند .
( 605 . )
ابن قتيبه در عيون الاخبار ابن قتيبه - عيون الاخبار - ج 2 ص 329 ج 2 ص 329 و « البيان و التبيين جاحظ - البيان و التبيين - ج 1 ص 219 » جاحظ ج 1 ص 219 و كتاب « المحاسن و الاضداد - المحاسن و الاضداد - ص 132 » ص 132 و « مروج الذهب مسعودى - مروج الذهب - ج 2 ص 413 مسعودى » ج 2 ص 413 و « المحاسن و المساوى بيهقى - المحاسن و المساوى - ص 358 بيهقى » ص 358 و تاريخ يعقوبى يعقوبى - تاريخ يعقوبى - ج 2 ص 150 ج 2 ص 150 و كتابهاى فراوان ديگرى اين سخن را نقل كردهاند .
( 606 . )
ابن شعبه در كتاب تحف العقول ابن شعبه - تحف العقول - ص 319 ص 319 آن را نقل كرده .
( 607 . )
همان گونه كه ملاحظه مىفرمائيد در اين نهج البلاغه از « و تصديق ذلك كتاب اللّه » تا پايان ، به شريف رضى ره نسبت داده شده در حالى كه بعضى از شارحان همچون ابن ابى الحديد ابن ابى الحديد - شرح نهج البلاغه - ، مىگويد : طبق بعضى روايات اين قسمت نيز از سخنان امام عليه السلام است .
و شايد به همين لحاظ است كه عبده عبده - شرح نهج البلاغه - و خوئى خوئى - شرح نهج البلاغه - در شرحهاى خود تمام اين