97 - امام عليه السلام صداى يكى از خوارج را شنيد كه نماز شب مىخواند و قرآن تلاوت مىكرد ، فرمود : خواب توأم با يقين و ايمان بهتر است از نماز با شك ! ( 582 . ) 98 - اخبارى را كه مىشنويد پيرامون آن تفكر كنيد ، تفكر براى عمل ، نه تفكر براى روايت زيرا راويان علم بسيارند و عمل كنندگان به آن كم ! ( 583 . ) 99 - امام عليه السلام شنيد مردى را كه مىگويد
« إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ »
فرمود : اين كه مىگوئيم «
« إِنَّا لِلَّهِ »
» اقرار مىكنيم كه ما مملوك خدا هستيم .
و اين كه مىگوئيم «
« وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ »
» اقرار مىكنيم كه همه سرانجام از دنيا مىرويم .
100 - امام عليه السلام در برابر گروهى كه او را ستودند فرمود : خداوندا ! تو نسبت به من از خود من آگاهترى ، و من آگاهتر بخودم از آنها هستم .
خداوندا ! ما را بهتر از آنچه آنها گمان مىكنند قرار ده و آنچه را نمىدانند بر ما ببخش . ( 584 . ) 101 - انجام حوائج مردم كامل نمىشود مگر به سه چيز : كوچك شمردنش تا خود بزرگ گردد ، و مكتوم داشتنش تا خود آشكار شود ، و تعجيل در آن تا گوارا باشند . ( 585 . ) 102 - زمانى بر مردم فرا مىرسد كه مقرب نمىگردد مگر سخن چين ، و جالب شمرده نشود مگر فاجر ، و ضعيف شمرده نمىشود مگر افراد با انصاف ، در آن زمان كمك به نيازمندان خسارت و ضرر محسوب مىشود ، و صله رحم . . .