بودم در ما بين مكّه و مدينه ، پس عرض كردم كه يا ابن رسول اللَّه صلى الله عليه و آله چرا شما را غمگين و دلگير و دل شكسته مىبينم ؟
فرمود كه : اگر بشنوى آنچه من مىشنوم ، هرآينه سؤال نتوانى كرد .
عرض كردم كه : چه چيز مىشنويد ؟
فرمود كه : تضرّع ملائكه در درگاه خدا در لعنت كردن بر قاتلان اميرالمؤمنين ، و بر قاتلان امام حسين عليهما السلام ، و نوحه كردن جنّيان بر ايشان ، و گريه ملائكه كه در دور ضريح امام حسين اند ، و بسيارى اندوه ايشان . هركه اينها را شنود كِى خوردن و آشاميدن و خواب كردن بر او گوارا مىباشد .
گفتم : كسى كه به زيارت آن حضرت بيايد و برگردد ديگر كِى مىبايد برگردد باز به زيارت ، و هرچندگاه بايد رفت ، و چندگاه گنجايش دارد ترك زيارت آن حضرت كردن ؟
فرمود كه : اما نزديك ، پس زياده از يك ماه بايد ترك زيارت نكند . و كسى كه خانهاش دور باشد ، هر سه سال يك مرتبه بايد به زيارت برود ؛ كه اگر زياده از سه سال ترك كند بىعذرى و علّتى ، عاقّ حضرت رسول صلى الله عليه و آله شده است ، و قطع رحم آن حضرت كرده است .
و اگر بداند زيارت كننده حسين بن على عليهما السلام كه حضرت رسول صلى الله عليه و آله و حضرت اميرالمؤمنين و حضرت فاطمه و امامان و شهيدان اهل بيت - صلوات اللَّه عليهم - چه مقدار شاد و خوشحال مىشوند به زيارت آن حضرت ، و چه دعاها در حق او مىكنند ، و چه ثوابها حق تعالى در دنيا به او مىدهد ، و چه اجرها براى او ذخيره مىكند كه در آخرت به او برساند ، هرآينه دوست دارد كه تا زنده باشد در جوار آن حضرت باشد .
و به درستى كه زيارت كنندهء آن حضرت چون از خانه بيرون مىرود بر هر چيز كه قدم مىگذارد براى او دعا مىكند ، و چون آفتاب بر او مىتابد گناهانش را مىخورد چنانچه آتش هيزم را مىخورد ، و بر مىگردد آمرزيده كه هيچ گناه بر او نباشد ، و درجهاى چند براى او بلند كنند كه به آن درجهها نرسد مگر كسى كه در جهاد فى سبيل اللَّه شهيد شده باشد و در خون خود دست و پا زده باشد ، و حق تعالى ملكى را
تحفة الزائر — صفحة 224
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٢٤