فصل دوم : در بيان موضع قبر منوّر آن حضرت - صلوات اللَّه عليه - و قبور شريفهء انبيا و اوصيا عليهم السلام كه در جوار آن حضرت مدفون اند
بدان كه چون حضرت اميرالمؤمنين صلوات اللَّه عليه به حضرت امام حسن و امام حسين - صلوات اللَّه عليهما - وصيّت نمود كه آن حضرت را در شب ، پنهان دفن كنند از خوف خوارج و غير ايشان ، به اين سبب قبر آن حضرت مخفى بود و مطّلع نبود بر آن مگر قليلى از خواصّ شيعيان ؛ تا آنكه چون حضرت صادق عليه السلام در زمان سفاح به عراق تشريف آوردند ، به جمعى كثير از شيعيان و اصحاب خود نمودند قبر آن حضرت را ، و فرمودند كه علامت قبر را ساختند ؛ و در زمان هارون تجديد كردند به سببى كه بعد از اين مذكور خواهد شد .
و به اين سبب در ميان مخالفان و بعضى از عوام شيعه در صدر اوّل اختلافى بهم رسيده بود ، بعضى مىگفتهاند كه در خانه خود مدفون گرديده ، و بعضى مىگفتهاند در صحن مسجد كوفه ، و بعضى مىگفتهاند در ميدان كوفه ، و بعضى مىگفتهاند در كرخ - كه محلّهاى بوده است از بغداد كهنه - . و ليكن اجماع علماى شيعه منعقد گرديده است به نقلهاى متواتر ، كه مرقد شريف آن حضرت همين موضع معروف است .
و سيّد عبد الكريم بن طاووس - رضي اللَّه عنه - در اين باب كتابى تأليف نموده است مسمّى به « فرحة الغرىّ » و احاديث بسيار در اين باب ايراد نموده ، و معجزات بسيار كه در اين مكان شريف ظاهر گرديده است نقل نموده .