ويژگيهاى شخصى
معظم له ، عالمى عامل بود و مصداق كامل توقيع شريف : « و اما من كان من الفقهاء صائنا لنفسه حافظا لدينه مخالفا لهواه مطيعا لامر مولاه فللعوام ان يقلدوه » به شمار مىآمد . از حيث مقام علم و دانش ، زهد و تقوا ، ورع و قدس باطن ، در مرتبهاى بلند قرار داشت . « 1 »
وى به دورى از رياست و مرجعيت تمايل داشت . لذا ايشان از حاشيه بر كتابهاى فتوايى خوددارى كرد ، و خود را در معرض تقليد مردم قرار نداد . او به فرزندش حاج شيخ عباس صفائى حائرى تأكيد مىكرد :
« فرزندم ! آيهاى است در قرآن مجيد ، كه كمرشكن است . و آن ، آيهء مباركهء :
« تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَ لا فَساداً وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ »
مىباشد ، كه خداوند متعال آخرت را براى كسانى قرار داده است كه فكر و خيال رياست و بزرگى را در سر نداشته باشند » و من به خاطر اين آيه ، از مرجعيت و رياست ، گريزانم » .
وفات
آيت اللّه حاج شيخ محمّد على حائرى قمى پس از درگذشت زعيم حوزهء علميه ، آيت اللّه حاج شيخ عبد الكريم ، بيش از سه سال زنده نماند و در آن مدت هم ، مبتلا به كسالت قلبى و بيمارى استسقاء بود . وى در 59 سالگى - يا 68 سالگى - در روز دوشنبه 22 ربيع الثانى 1358 ه . ق / 1318 ش دار فانى را بدرود گفت .
به دنبال اعلام خبر وفاتش ، تمام شهر و حوزهء علميه تعطيل شد . تشييع جنازهء باشكوهى از آن فقيه جليل صورت گرفت ، و در مسجد بالاسر حرم حضرت
هامش
( 1 ) . همانجا .