او مىنويسد :
عالم ربانى و فقيه بلاثانى ميرزا ابو القاسم نراقى ، كه در او اجتهاد و فقاهت و رياست و وجاهت جمع شده بود .
وى عالمى فقيه و مقدس و صالح ، وارسته و متقى بود و در فضل و عدالت و زهد و تقوا مقامى عالى داشت و از شاگردان و مجازين برادر بزرگوارش حاج ملا احمد نراقى به شمار مىرفت ، و هر وقت از محقق نراقى پرسش فقهى و استفتائات متعدد مىشد ، در پاسخ به آنها ، به ايشان مراجعه مىكرد و به گفتارش اعتماد مىنمود .
او در سال 1256 ق ، در بازگشت از سفر حج ، در اثناى سفرش به مدائن بيمار شد و درگذشت . ماده تاريخ وفاتش جملهء « خوار و زار مرد » مىباشد . ( و اين هم به خاطر دعايى بود كه زير ناودان بيت اللّه الحرام كرده بود كه خداوند او را به وطنش برنگرداند تا به مرافعات مردم و رياست عامه مبتلا نشود ، و خداوند دعايش را مستجاب ساخت ) فرزندش عالم فقيه ميرزا محمّد صادق نراقى ( م 1304 ق ) ، از شاگردان شيخ انصارى و حاج سيد حسين كوهكمرى بود و رياست و مرجعيت كاشان را برعهده داشت . « 1 »
6 . علامه فقيه حاج ملا محمّد جواد نراقى كاشانى ( 1222 - 1278 ق )
او فرزند حاج ملا احمد نراقى و از شاگردان پدرش ، و عالمى فقيه و فاضلى جليل بود و در امر به معروف و نهى از منكر و اقامه جماعت كوششى بسيار داشت و مردم كاشان در تمام كارهايشان به او مراجعه مىكردند و نمازهايشان را به امامت او به جاى مىآوردند . وى در سال 1278 ق بدرود زندگى گفت و فرزند برومندش آيت اللّه حاج ميرزا جلال الدين على نراقى ، كه عالم ، فاضل ، اديب و فقيه محقق ، خطيب و واعظ فصيح و بليغ بود ، جانشين بالاستحقاق مسند پدرى خود گرديد .
هامش
( 1 ) . همان ، ص 104 - 105 ؛ المأثر و الآثار ، ص 162 .