مرحوم شيخ محمّد حسين اصفهانى نيز ياد مىكرد .
آنجا كه درس اصول معظم له به فلسفه مرتبط مىشد بهتر از عهده برمىآمدند . مثلا : در بحث طلب و اراده ، جبر و اختيار و قاعده « الواحد لا يصدر عنه الا الواحد » بسيار جالب بحث مىنمودند . درس ايشان يك درس جامع اصولى و فلسفى بود .
فكر اصولى ايشان دقيق و عميق و عالى و درس فقهشان نيز مبتنى بر مبناى اصولى همراه با دقت روايى بود .
برخى از نصايح وى در جلسه درس
ايشان در زمانهاى مختلف - از جمله در آستانهء تعطيلات حوزه - طلاب را به تقوا و پرهيزكارى فرامىخواندند و از آنجا كه خود ، شهد شيرين تقوا را چشيده بود ، سخنش از حلاوت خاصى برخوردار و تا عمق جان آدمى تأثير مىكرد . از جمله سفارش مىنمود :
« - هماره به ياد خدا باشيد .
- همواره به ياد امام زمان عليه السّلام باشيد كه او ناظر بر رفتار و كردار شماست .
- هميشه با وضو و طهارت باشيد .
- نماز شب را از ياد نبريد كه تمام پيامبران به مداومت آن سفارش كردهاند .
- هرگز به نامحرمان نظر نكنيد » .
همچنين مىفرمودند :
« فقه پاك است و در ظرف ناپاك جاى نمىگيرد ، كسى كه مىخواهد فقيه اهل بيت شود بايد نفسش را پاك كند و خودش را اصلاح نمايد . دنيا قمارخانه نفس ناطقه است ، مواظب باشيد كه نفستان را نبازيد » .
شاگردان
مرحوم آيت اللّه آملى پس از تدريس ساليان دراز در حوزههاى علميه نجف