قديمترين شاگردان استاد به شمار مىرود درباره چگونگى درس مرحوم آيت اللّه آملى مىگويد :
« نظر به اينكه استاد ، اصولى بسيار ماهرى بودند ، درس فقه ايشان مشحون از تحقيقات اصولى بوده و نظر خود را با ذكر تحقيقات اعاظم علماى پيشين و معاصر خود ذكر مىنمودند . ايشان هر وقت وارد مطلبى شده و بحثى را آغاز مىكردند ، تحقيق آن مطلب را از همان اول بيان مىكردند و تا آخر هم به روى آن مبنا ايستادگى كرده و ادلهء مخالفين را به نقد مىكشيد . معظم له در تدريس خود نظرات موافق را كمتر نقل مىكرد و اگر از بزرگان مطلبى بيان مىكرد بيشتر براى نقد و بررسى بود .
آقا خودشان را مقيد كرده بودند كه قبل از تدريس حتما درس را مطالعه و يادداشت نموده و دفترچهاى داشتند كه بحثها را در آن تنظيم كرده و بعد به جلسه درس تشريف مىآوردند .
ايشان به ساعت شروع و اتمام درس بسيار مقيد بودند و حتى براى محظورات شاگردان ، زمان درس را تغيير نمىدادند و به رفع اشكالات شاگردان نيز اهتمام مىورزيدند و هميشه پيش از درس و نيز پس از پايان درس مدتى وقت خويش را صرف رفع اشكالات طلاب مىكردند .
ايشان خود را در فقه و اصول فدا كردند و هرچه داشتند در قالب اين دو علم پياده كردند . معظم له هميشه تأكيد داشتند كه روى فقه و فقاهت - كه مبناى اسلام و مركز ثقل علوم اهل بيت است - كار كنيد .
درس ايشان به كار بسيار و مطالعه و مباحث جدى نياز داشت ، اگر كسى بدون مطالعه قبلى و مباحثه در درس حاضر مىشد از عهده فهم مطلب برنمىآمد . ايشان مطالب بسيارى را در درس بازگو مىكردند و از عهده تمام اشكالات فقها برمىآمدند .
در درس اصولشان به غير از آراء اساتيد خويش ، از مبانى حضرات آيات :
مرحوم سيد محمّد فشاركى ، ابو المجد اصفهانى ، شيخ هادى تهرانى و
اختران فقاهت ( فارسى ) — صفحة 407
مساهمون: ناصر الدين انصارى قمى
ص٤٠٧