سخن امير مؤمنان را نيك به گوش شنوده بود كه فرمودند : « المؤمن من كان فعله للّه » .
اينك ، به برخى از خصوصيات اخلاقى آن بزرگ اشارتى مىكنيم :
الف : زهد
مرحوم آيت اللّه محلاتى ( ره ) در زهد و بىاعتنايى به زخارف دنيا شهره بودند .
در زندگى به مانند سادهترين اشخاص گذران مىكردند و آسايش ديگران را بر آسودگى خود ترجيح مىدادند . در بىاعتنايى او به وابستگيهاى دنيا همين بس كه تا اواخر عمر صاحب خانه نشدند و در منزل اجارهاى به سر بردند و با آنكه هر ماه مقدار زيادى وجوهات ، هدايا و نذورات در اختيارشان قرار مىگرفت ، اما از آنها استفادهء شخصى نكردند .
آرى ، اين است معناى زهد كه انسان در دنيا و مظاهر آن غرق باشد ، ولى دامان به آنها نيالايد .
ب : عفو و بخشش
آيت اللّه فقيد در ملاقات با افراد گوناگون كمال ادب را رعايت مىكردند و با صورتى باز و بشاش با مخالفانشان روبرو مىشدند . يكى از خطيبان شيراز در اين مورد به ايشان اعتراض كرد . ايشان در پاسخ او فرمودند :
« من وظيفهاى دارم و آنچه كه وظيفه تشخيص دهم ، بدان عمل خواهم كرد » .
ج : فروتنى
مرحوم آيت اللّه محلاتى ( ره ) در برابر عالمان و دانشمندان براى خود قيمتى را قابل نبود ، در بحثهاى علمى ابراز فضل نمىكرد و تا از وى نمىپرسيدند سخن نمىگفت .
در پى نشستن در مكانهاى شريف مجلس نبود و هركجا كه خالى بود ، مىنشست .
هرگاه فتوايى از ايشان خواسته مىشد ، ابتدا فتاوى مراجع مشهور را باز مىگفتند و