عموى بزرگوار پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ، روزهاى 24 و 25 ذيحجه ( روزهاى مباهله و خاتمبخشى امير المؤمنين عليه السّلام ) ، روز اربعين حسينى ، نيمهء اول محرم از شب اول تا شب پانزدهم ، در خانهء خود مجلس روضهخوانى و ذكر فضايل ، مناقب و مصايب آن بزرگواران را تشكيل مىداد . و نيز در تمام روزهاى پنجشنبه ، همين مجلس داير بود . در سالهاى آخر عمر ، كه اغلب مريض و خانهنشين بود - چند كتاب اشعار مراثى مانند كليات جودى و خزائن الاشعار جوهرى را در كنار دست خود داشت ، كه به وقت تنهايى با خود ، آن اشعار را زمزمه مىكرد و مىگريست .
ايشان در روزهاى اعياد مذهبى ، علاوه بر چاى ، در مجلس نقل هم مىگذاشت .
آيت اللّه سيادتى در روز عيد غدير و عيد نوروز ، به هريك از مردم و زائران ، يك سكّهء يكريالى هم مىداد و تاكنون بسيارى هستند كه آن سكّهها را به عنوان تبرك نگاه داشتهاند .
زهد
آيت اللّه سيادتى از مال دنيا فقط يك باب خانه - بيرونى و اندرونى - داشت كه مردم برايش خريده بودند . مقدارى اثاثيه و لوازم زندگى - در حدّ متعارف - كه تدريجا و با زحمت تهيه شده بود و شمارى كتابهاى علمى لازم ، از آن ايشان بود ؛ و ديگر هيچ نداشت . در روز فوتش در دستمالى كه در حكم خزانهاش بود ، فقط 700 و چند تومان پول وجود داشت ، با آنكه سيل وجوهات ، هدايا و حق نظارت بر موقوفات به سويش سرازير بود ، اما زندگىاش مانند ديگر مردم بود و براى خود امتيازى قائل نبود .
بنياد مسجد و حسينيه
از آن مرحوم در سبزوار ، مسجدى برجاى ماند كه اينك به « مسجد آقا » معروف است . حجت الاسلام حاج سيد مصطفى سيادتى مىنويسد :