درس مىداد . مجلس درس او زبانزد فضلا و طلاب بود ، و بسيارى از افراد خوش استعداد در آن شركت مىجستند كه آيت اللّه آقا سيد جمال الدين گلپايگانى از جملهء آنان بود . وى در سال 1316 ه . ق به گلپايگان بازگشت و به تدريس ، تأليف ، امامت جماعت و راهنمايى مردمان مشغول شد .
مهاجرت به تهران
در حدود سال 1325 ه . ق آيت اللّه صافى رهسپار تهران شد و مورد استقبال شايستهء حضرات آيات : شيخ فضل اللّه نورى ، سيد محمّد امام جمعه و حاج ميرزا ابو القاسم صاحب حاشيه بر مكاسب قرار گرفت . وى به دليل داشتن روحيهء اسلامخواهى و دينطلبى در آن ايام كه مصادف با غوغاى مشروطيت بود ، با آيت اللّه شهيد حاج شيخ فضل اللّه نورى همصدا شد وى در تمام مراحل با شيخ فضل اللّه همراهى كرد ، و حتى در روزهاى سخت و دهشتناك محاصرهء خانهء شيخ به وسيلهء مجاهدان و فاتحان ، دست از يارى و همراهى شيخ برنداشت ، و تا واپسين روزهاى زندگى شيخ شهيد در كنار او بود . « 1 » آن عالم مجاهد پس از شهادت شيخ و تغيير اوضاع به نفع دشمنان دين ، ديگر تاب ديدن آن وضعيت و تسلط يپرمخان ارمنى ، سردار اسعد بختيارى و محمّد ولى خان تنكابنى را نياورد ، و از طريق قم و اصفهان به گلپايگان بازگشت .
بازگشت به گلپايگان
در سال 1327 ه . ق ، آن مرد بزرگ به زادگاه خويش بازگشت ، و تا پايان زندگى در آنجا ماندگار شد . وى از همهء مناصبى كه در حوزههاى علميه در انتظارش بود صرفنظر كرد ، اوقاتش را صرف ترويج دين ، تدريس ، تأليف ، دادرسى مظلومان ،
هامش
( 1 ) . ر ، ك : صافى گلپايگانى ، صافىنامه ، مقدمه ، ص 8 .